Wat een cijfer zegt

Meester Odile Ferrière had een rommelig kantoor en een manier van luisteren die je zin gaf om alles te vertellen.

De rommel was geen slordigheid. Camille begreep dat na tien minuten: elke stapel had een logica, lopende dossiers links, gepleite dossiers op de grond tegen de radiator, en midden op het bureau een volkomen vrije ruimte ter grootte van één blad. De rest mocht instorten. Die ruimte bleef leeg.

Ze legde er de eenennegentig bladzijden op.

Ze las ze veertig minuten in stilte, terwijl Camille door het raam naar de binnenplaats keek en naar een plataan die zijn laatste bladeren verloor. Twee keer ging in de kamer ernaast de telefoon. Twee keer antwoordde iemand dat ze een afspraak had.