La Javanaise

Op woensdag stelde Antoine voor om me naar de Citadel te brengen.

Hij stelde het voor bij het ontbijt, zonder me aan te kijken, terwijl hij met overdreven zorg een boterham besmeerde: iets waar hij de hele nacht over had nagedacht en dat hij wilde laten doorgaan voor een ingeving van het moment.

“Het is mooi weer,” zei hij. “Tasiaux zei: plekken. Ik dacht dat… Daar hebben we elkaar leren kennen. Nou ja, niet precies daar. Maar van daaruit zie je het.”

“Goed,” zei ik.