Drie weken om het te begrijpen

Ze reed op 8 juni naar beneden met twee koffers en het idee dat ze op de 30e weer zou vertrekken.

Pauline had haar patiënten overgenomen. Het overnemen van het aandeel kon wachten. Ze had tegen haar moeder gezegd dat ze ging « kijken », en haar moeder had geantwoord « kijken naar wat », en daar was het gesprek gestopt zoals ze al twintig jaar allemaal stopten.

Colette gaf haar de bovenste kamer, die naar mottenballen rook, met het ijzeren bed en de kast die niet dichtging. Ze had er elke zomer van haar jeugd geslapen.

— Hoe laat ontbijt je? vroeg Mathilde.