Lieg niet tegen me

Hij kwam op zaterdagavond, zoals elke zaterdag. Hij had vis meegebracht, een hele zeebaars, die hij op de markt in Oostende had gekocht en in een zoutkorst wilde bereiden, omdat hij dat in een restaurant had gezien en me wilde verrassen.

Ik had twee dagen met het gele ticket in mijn tas rondgelopen.

Twee dagen het eruit halen, ernaar kijken, het terugstoppen. Tegen mezelf zeggen dat er een verklaring was. Dat Adrien scheepstimmerman was, dat hij in alle havens aan de kust kwam, op alle steigers, dat hij boten herstelde voor tientallen klanten, dat steiger C in de haven van Nieuwpoort veertig ligplaatsen telde en Hugo er maar één van innam. Dat er duizend redenen waren waarom een scheepstimmerman op een zondag in november om kwart voor vijf in Nieuwpoort kon zijn. Duizend redenen, en één die ik niet onder ogen durfde te zien.