Achteraan wordt niets opgeslagen

Op dinsdag, voor ze naar Beaune vertrok, wilde Anaïs een linnenprobleem oplossen.

Zo is het begonnen, en ze heeft er later vaak aan teruggedacht: ze had die ochtend niets gezocht, ze had de huishoudster vier minuten per verdieping willen besparen.

Het Beaumanoir had een centrale linnenkamer in de kelder en een kast op elke overloop. Op de tweede verdieping was de kast piepklein: één stang, drie planken, en de kamermeisjes moesten twee keer per ochtend naar beneden. Terwijl er achteraan in de gang een nis van een meter twintig op twee meter was, naast de metalen deur, die nergens toe diende.

— We zetten daar een rek, zei Anaïs. Twee niveaus, schoon linnen, en jullie hoeven niet meer te hollen.