Degene die gestuurd werd

Aimé zei niets meer. Hij had alles in die vier woorden gelegd, als een man die met al zijn kracht tegen een deur duwt en daarna buiten adem tegen de deurpost blijft leunen.

Ik stelde hem tot zes uur vragen. Marc, was dat Marc Verlinde? De notaris? De man op de foto, op de schouw? Was de sleutel van hem? Niet Thomas, wat betekende dat? Hem niet aan Thomas geven? Of dat het niet Thomas was, in de boot? Of nog iets anders, iets wat ik me niet eens kon voorstellen? Hij keek me aan met zijn ogen van bleek water, zijn mond trillend, en er kwam niets meer. Hij speelde niet eens. Ten slotte legde hij zijn hoofd tegen de rugleuning van zijn zetel en viel hij ineens in slaap, als een kind na een woedeaanval.