Zaterdag, 15 uur

Op woensdag 18 november kwam het blauwe boek terug met twee woorden meer, onder mijn “Leugenaar” en zijn hartje.

“Geen leugenaar. Bang.”

En de katapult, piepklein, als iemand die het hoofd buigt.

Ik las die twee woorden tussen Namen en Gembloers, en er kantelde iets in mij, zachtjes, zoals een glas dat je schuin houdt tot het water eroverheen loopt. Ik was eenendertig. Ik had beloofd niet meer verliefd te worden voor mijn veertigste. Ik moest het nog bijna negen jaar volhouden. En ik zat in rijtuig 4, met een blauw boek op mijn schoot, tegen mezelf te zeggen dat ik het geen dag langer zou volhouden.