Antwerpen

Ze kwamen de haven binnen vanuit het noorden, op de ochtend van de 24e, over een dijkweg die vrachtwagens van zestig ton had gedragen en die nu berken van zes meter droeg.

De eerste kraan verscheen op drie kilometer afstand.

Het was niet haar formaat wat iets deed. Het was dat ze lag. Ze was voorover gevallen, dwars over de kade, met de poten in de lucht, en ze was daar blijven liggen, en van ver leek het een dood insect op een vensterbank — een van die insecten die zich bij het uitdrogen in zichzelf terugvouwen.

Er stonden er vierendertig langs het dok. Elf overeind, drieëntwintig liggend, alle in dezelfde richting.