Tien voor negen

Er werd zaterdag om tien voor negen aangebeld.

Mathieu stond koffie te zetten in de keuken, in badjas, met de bezichtiging om twee uur en de stofzuiger klaar in de gang.

Hij deed open.

Ze waren met z'n tweeën, in burger, een vrouw van een jaar of vijfenveertig en een veel jongere man. De vrouw liet een legitimatie zien.

— Commissaris Ferrières, recherche. Brigadier Cotte. Meneer Kerbrat?

— Ja.

— Mogen we binnenkomen? Het duurt twintig minuten.

Hij liet ze in de woonkamer, waar sinds twaalf januari geen foto's meer hingen.

Terwijl hij hen binnenliet, dacht hij aan drie dingen tegelijk, en later besefte hij dat het derde het meest over zijn toestand zei.

Het eerste: hij stond in badjas tegenover twee politiemensen.

Het tweede: er is iemand gestorven en ze komen het vertellen — een absurde reflex, er was niemand meer aan wie dat kon gebeuren.

Het derde, dat een halve seconde na de andere twee kwam en hem deed verstijven: het gaat over het telefoontje van vannacht.

— Ik zeg het meteen zodat u zich niet onnodig zorgen maakt, zei Ferrières terwijl ze ging zitten. U wordt nergens van verdacht. Wij onderzoeken feiten bij een bedrijf in Le Mans, en de naam van uw vrouw komt in het dossier voor.

Mathieu bleef staan.

— Mijn vrouw is op negen januari gestorven.

— Dat weet ik, zei Ferrières. Het spijt me dat ik zo binnenval. Er zijn situaties waarin het niet anders kan, en dit is er een.

Ze haalde een notitieboekje tevoorschijn.

— Zegt de naam Simon Aubrac u iets?

— Nee.

— Aubrac, A-U-B-R-A-C. Tweeëntwintig jaar. Leerling-autoplaatwerker bij een garagebedrijf op het industrieterrein in het zuiden.

— Nee. Nooit van gehoord.

— Heeft uw vrouw hem nooit genoemd?

— Nee.

Ferrières noteerde.

— Wij onderzoeken een verduistering bij dat bedrijf. Tweeënveertigduizend euro aan valse facturen over achttien maanden. De heer Aubrac wordt verdacht.

— En mijn vrouw?

— Bij de controles hebben we de bankafschriften van de heer Aubrac opgevraagd. Sinds 2021 ontvangt hij regelmatige overschrijvingen van steeds dezelfde persoon, zonder aangegeven familieband. Tussen de tweehonderd en negenhonderd euro per maand, vijf jaar lang.

Mathieu bewoog niet.

— Die persoon is uw vrouw, zei Ferrières. Élise Kerbrat, geboren Vaillant.

Brigadier Cotte keek beleefd naar de muur van de woonkamer, zoals je naar een muur kijkt wanneer je de tweede bent.

— Er moet een vergissing in het spel zijn, zei Mathieu.

— Dat kan, zei Ferrières. Dat is een van de redenen waarom we hier zijn.

— Mijn vrouw was logopediste. Ze had een praktijk in maatschap in de rue Chanzy. Wij hebben een gezamenlijke rekening en…

Hij stopte.

— En? zei Ferrières.

— En ze had een eigen rekening. Altijd gehad. Een familierekening, de erfenis van haar grootmoeder.

— Vanaf die rekening vertrekken de overschrijvingen.

Mathieu ging eindelijk zitten, in de fauteuil, in badjas, om twaalf voor negen 's ochtends.

— Sinds wanneer? zei hij.

— De eerste overschrijving dateert van twee mei 2021.

Hij rekende, want hij rekende altijd.

Vier jaar en acht maanden. Zesenvijftig maanden. Élise was in mei 2021 eenenveertig; ze waren twaalf jaar getrouwd; ze gingen elke zomer naar hetzelfde huisje in de Morbihan; ze liet haar bril op de keukentafel liggen en hij ruimde hem elke avond op.

— Hoeveel in totaal?

— Daar komen we op terug. Ik heb u eerst een precieze vraag te stellen, meneer Kerbrat, en ik ga u vragen de tijd te nemen om te antwoorden.

Ferrières sloeg een bladzijde om.

— Op veertien april vorig jaar heeft uw vrouw vanuit een bankkantoor in Rennes een overschrijving gedaan, om zesentwintig over twee 's middags.

Ze keek op.

— Waar was uw vrouw op veertien april?

Mathieu keek haar aan.

Hij kende het antwoord. Hij had het in zijn hoofd voordat ze haar zin af had, want het stond ergens in een agenda en want hij herinnerde zich dat weekend heel goed: hij was alleen thuisgebleven, had het gras gemaaid en naar een wedstrijd gekeken.

— In Rennes, zei hij. Ze zat op een bijscholing in Rennes, van vrijdag tot zondag. Ze ging er elk jaar heen.

Ferrières schreef. Ze schreef lang genoeg voor hem om te merken dat de stilte duurde.

— Weet u het zeker? zei ze.

— Zeker. Ze vertrok vrijdagochtend en kwam zondagavond terug.

— En weet u om welke bijscholing het ging?

— Iets vakinhoudelijks. Logopedie. Ik heb me nooit voor de details geïnteresseerd.

De commissaris klapte haar boekje dicht, niet als dreigement, en legde het op haar knieën.

— Meneer Kerbrat.

— Ja.

— Ik ga u vragen mij niet kwalijk te nemen wat ik nu ga zeggen, want ik hoor het liever nu van mij dan over zes maanden van iemand anders.

Hij wachtte.

— Wij hebben het nagetrokken. Er was dat weekend geen bijscholing in Rennes. Niet dat weekend, en ook niet andere.

Ze stond op.

— Uw vrouw heeft negenduizend euro overgemaakt aan een jongen van tweeëntwintig, op veertien april, bij een kantoor in Rennes, op een dag waarvan u dacht dat ze op cursus was. U kent hem niet, ze heeft hem nooit genoemd, en u hebt mij zojuist een alibi gegeven dat niet bestaat.

Ze stak het boekje in haar zak.

— Daarom laat ik u mijn nummer achter, meneer Kerbrat, en vraag ik u tot maandag na te denken. Want wat u mij zojuist te goeder trouw hebt verteld, is precies wat niet gezegd had mogen worden.