Woensdag, 10.00 uur

Om tien uur stopte de 4×4 van de county voor het hek, en daarachter een witte auto die Selah nog nooit had gezien, laag, schoon, met een embleem op het portier en rood stof tot aan de ruiten.

Ze stond bij het raam van de naaikamer. Om acht uur was ze erheen gestuurd met een stapel kussenslopen om te zomen en de opdracht niet naar beneden te komen. Om negen uur was Lavina naar boven gekomen om te zeggen dat ze haar zondagse jurk moest aantrekken. Iedereen wist dat ze kwamen. Niemand had haar gezegd wie.

Deputy Corlett stapte als eerste uit. Hij keek naar het huis, het erf, de trailer, met die rustige blik die hij altijd had, de blik van een man die elke plank van elk huis in Peniel kent. Uit de witte auto stapte een jongere man, in een lichtblauw overhemd en een linnen broek, met een leren tas schuin over zijn schouder. Hij droeg een bril. Hij keek naar de drie verdiepingen van het huis, en Selah zag hem van bovenaf slikken.