Het is mijn beurt zaterdag

Las Vegas, een zondag in april, 23.04 uur. Kat Hallam, nachtverzorgende, draait het kussen om van een oude man die denkt dat ze een non is, als haar telefoon trilt. Een nummer uit het zuiden van Utah, wind, gefluister: “Het is mijn beurt zaterdag.” De verbinding valt weg. Vier uur later komt een foto binnen van een nieuwe jurk, saliegroen, aan een spijker. En drie woorden: “Bel niet terug.”

Tien jaar geleden heette Kat nog Keturah. Ze ontvluchtte Peniel, een fundamentalistische gemeenschap aan de voet van de Vermilion Cliffs, in de nacht voordat ze aan een man van zestig zou worden “gegeven”. Daar worden meisjes weggegeven door de Vader, op hun vijftiende, op hun zestiende, en de naam van de man horen ze pas de dag ervoor. Haar zusje Selah was zes toen Kat vertrok zonder haar wakker te maken. Sinds februari is ze zestien. Kat heeft zes dagen.

Een stad zonder adressen, witte pick-ups die 's nachts rondrijden, een vader die zegt dat hij geen dochter met die naam heeft, en één uniform in de wijde omtrek: de deputy die haar in 2016 naar buiten bracht en die haar sindsdien elk jaar op 22 april dezelfde vraag stuurt. “Nog steeds vrij?” Iedereen zegt Kat dat ze naar huis moet gaan. Maar iemand in Peniel heeft een telefoon gevonden, haar nummer, en de enige plek waar er bereik is.

Een thriller over twee zussen, vijf woorden en de precieze prijs van een vlucht.

Pure fictie: de stad Peniel, de Vergadering, haar leer en haar families zijn verzonnen. Gaat over een gesloten religieuze gemeenschap, het gedwongen huwelijk van een minderjarige en geweld, altijd buiten beeld, zonder seksuele scènes.