Deel een

Met Eli Callahan ging het elke ochtend beter.

Om 7 uur, als mijn dienst begon, zat hij rechtop in zijn bed in kamer 12, met zijn rode haar in een kuif, tekenfilms te kijken op de tablet van het ziekenhuis. Hij vroeg of we Uno konden spelen. Hij vertelde me dat zijn goudvis Fenway heette, zoals het stadion, omdat zijn vader fan was van de Red Sox.

Zijn ochtendbloedwaarden waren bijna normaal. De dienstdoende arts noteerde “verbetering”. Er werd overwogen de sonde weg te halen.

Hij lag al negentien dagen bij ons. Hij woog twintig kilo met kleren aan. Op de deur van zijn kamer had zijn moeder een papieren dinosaurus geplakt en een foto van hem in baseballtenue, op zijn vijfde, van voor dit alles.

En elke avond, rond 20 uur, begon hij opnieuw te sterven.

Eerst het braken. Dan de dorst, een vreselijke dorst, waardoor hij aan zijn gebarsten lippen likte. Dan de koorts, de sufheid, de ogen die wegdraaiden. Het natriumgehalte in zijn bloed schoot ineens omhoog, tot niveaus die je bij een kind bijna nooit ziet. Twee keer moesten we hem naar intensieve zorg brengen.

De volgende ochtend ging het beter.

Ik moet u uitleggen waar ik werk, en wat ik ben.

Ik heet Dana Novak, ik ben eenenveertig en ik ben al zeventien jaar kinderverpleegkundige. Ik werk op de vierde verdieping van een kinderziekenhuis in de wijk Longwood, in Boston, op de afdeling algemene pediatrie. Ik woon alleen in een appartement op de tweede verdieping van een triple-decker in Dorchester, ik draai diensten van twaalf uur, ik neem om 6.10 uur de Red Line, daarna de Green Line, en ik drink mijn koffie uit een kartonnen beker met een deksel dat lekt.

Zeventien jaar, dat betekent dat ik alles heb gezien. Kinderen die genezen, kinderen die niet genezen, ouders die schreeuwen, ouders die op de gang in elkaar zakken, ouders die drie weken slapen in een stoel die je tot een bed kunt uitklappen. Ik heb geleerd van de ouders te houden. Zij zijn degenen die blijven als ik naar huis ga.

En Kristen Callahan was de beste van allemaal.

Ze was vierendertig, had een onberispelijke paardenstaart en een blauwe map. In die map zat het hele medische leven van Eli sinds zijn geboorte, geplastificeerd, met gekleurde tabbladen. De ziekenhuisopnames in Worcester, in Providence, daarna in Boston. De onderzoeken. De diagnoses die waren overwogen en weer verlaten. Ze kende alle termen. Hypernatriëmie. Diabetes insipidus. Osmolaliteit. Ze sprak ze beter uit dan sommige arts-assistenten.

Ze kwam elke dag van 16 tot 19 uur, nadat ze haar jongste, Harper, tien maanden, bij de crèche had opgehaald. Ze droeg haar op de heup, met een grote grijze luiertas over haar schouder. Op vrijdag bracht ze cupcakes mee voor de verpleegpost. Ze kende de namen van onze kinderen. Ze had Rosemary, onze hoofdverpleegkundige, een kaartje gestuurd toen haar man aan zijn knie was geopereerd.

— Ik weet niet wat we zonder jullie zouden doen, zei ze tegen ons. Jullie zijn hier mijn familie.

De vader van Eli zagen we nooit. Ze waren uit elkaar. Kristen zei dat hij visser was in Gloucester, dat hij dronk, dat hij “onstabiel” was, en dat ze aan de receptie had gevraagd hem niet naar boven te laten. Ze zei het met een waardige droefheid. We hadden medelijden met haar.

Ik ook, ik had medelijden met haar. Drie weken lang.

Wat me deed opkijken, was niet zij. Het was Eli.

Op een middag, rond 15.30 uur, was ik zijn voedingszak aan het verwisselen. Hij keek naar de deur. Hij vroeg me:

— Komt mama vanavond?

Ik zei ja, natuurlijk. Hij knikte. Toen trok hij het laken op tot aan zijn kin en zei niets meer. Hij was niet blij. Hij was gelaten. Als een kind dat te horen krijgt dat het een prik krijgt.

Ik zei tegen mezelf dat ik me dingen inbeeldde. Zieke kinderen zijn moe. Zieke kinderen hebben het recht om verdrietig te zijn.

Toen kreeg Kristen begin van de maand griep. Regel van de afdeling: geen bezoek gedurende vijf dagen bij koorts. Ze belde ’s ochtends en ’s avonds, hoestend, bezorgd, perfect.

In die vijf dagen had Eli geen enkele aanval.

Hij at groene gelatinepudding met een lepeltje. Hij won vier potjes Uno van me, door vals te spelen. Zijn natrium was ’s ochtends en ’s avonds normaal. De arts sprak van een “vertraagd effect” van een nieuwe behandeling. Iedereen was blij.

Op de zesde dag kwam Kristen terug, genezen, met citroencupcakes. Ze bleef van 16 tot 19 uur.

Om 20.15 uur lag Eli te braken.

Ik zei tegen niemand iets. Omdat wat ik dacht monsterlijk was, en omdat ik me kon vergissen. Een verpleegkundige die een moeder zonder bewijs beschuldigt, dat vergeet niemand. Zijzelf komt er ook nooit meer overheen.

Ik weet het. Twaalf jaar geleden had ik een vader gemeld die me te ruw leek met zijn dochter. Hij was onschuldig. Gewoon onhandig, uitgeput, doodsbang. Door mij had hij drie dagen niet bij zijn dochter mogen komen. Ik had het mezelf nooit vergeven.

Maar ik begon te kijken.

Ik keek hoe Kristen de deur van de kamer dichtdeed “zodat Eli kon slapen”. Ik keek naar de voedingspomp, aangesloten op de sonde die via Eli’s neus naar zijn maag liep. Op de slang zit een klein paars aansluitstuk, om met een spuit medicijnen in te spuiten. Iedereen kan het openen. Je moet alleen weten waar het zit.

Kristen wist waar het zat. Kristen wist alles.

Op donderdag van de derde week, om 18.40 uur, stak ze haar hoofd om de deur naar de gang.

— Dana, kunt u twee minuutjes op Harper letten? Ik moet naar het toilet, en ze krijst zodra ik haar neerleg.

Ze legde de baby in mijn armen, en de luiertas over mijn schouder. Ze liep naar de bezoekerstoiletten, aan het einde van de gang.

Harper rook naar melk en plas. Ze moest verschoond worden. Ik zette de tas op het lege bed van kamer 14 en opende het grote vak. Luiers, doekjes, een reserverompertje, een flesje. Ik ritste het kleine voorvak open om de zalf te zoeken.

Er zat geen zalf in.

Er zat een spuit van zestig milliliter in, met een paars tuitje. Het soort dat maar voor één ding dient: aansluiten op een voedingssonde. Aan het uiteinde zaten nog een paar druppels troebel vocht. En rond het tuitje een dun korstje witte kristallen.

Harper had geen sonde.

Het was geen spuit voor een baby.