Twee kreten

Sevilla, zaterdag 30 maart 1985. Om zes uur 's ochtends brak bij Amparo Jiménez het vruchtwater, op de tegels van de keuken, in Las Letanías, en Rafael was niet thuisgekomen.

Ze keek hoe de plas zich tussen haar blote voeten uitbreidde tot onder de tafel. Het was lauw. Het was helderder dan ze had gedacht. Ze schreeuwde niet. Ze pakte de dweil onder de gootsteen, ging moeizaam op haar knieën zitten, de buik voor zich uit als een kist die iemand aan haar lijf had gegespt, en ze veegde het op. Ze was sinds januari achttien. Ze wist al dat in dit appartement wat je niet zelf opveegt, op de grond blijft liggen.