Het album

Op woensdagochtend ging Charo naar de Portugese kapster op de Waterloosesteenweg, dat wist Lucía al dertig jaar, en ze dacht eraan terwijl ze de sleutel in het slot omdraaide als een inbreekster.

Het appartement rook naar haarlak, opgewarmde koffie en meubelspray met citroen. De luiken in de woonkamer waren half dicht. De stoel van Manuel stond te wachten in het halfdonker, met zijn pet. Lucía bleef een seconde in de gang staan, de sleutelbos in haar hand. Ze had die sleutel sinds haar negentiende. Ze had hem nooit gebruikt zonder eerst iets te laten weten.

Ze had een uur, misschien vijf kwartier. Bij de Portugese liep de permanent van een andere klant altijd uit.