Wat Charo zei

Op zondag had Charo torrijas gebakken, omdat het vasten was en je in de vasten torrijas bakt, ook als je je dochter gaat vertellen dat je haar gekocht hebt.

Ze stonden op de keukentafel toen Lucía aankwam, onder een theedoek, in de grote diepe schaal: sneden brood gedrenkt in melk met kaneel, dan in ei, gebakken, overgoten met honing. De geur vulde het trappenhuis vanaf de benedenverdieping. Lucía herkende hem nog voor ze had aangebeld, en haar keel kneep dicht, op een manier die ze aan een dokter niet had kunnen uitleggen.

Op woensdag had Charo niets meer gezegd dan die ene zin over de factuur. Ze was voor het raam blijven zitten. Na een tijdje had ze gezegd: “Niet vandaag. Zondag. Kom zondag, met Thomas. Ik zal het één keer zeggen. Eén keer.” En ze was opgestaan om de koffie te zetten die ze had beloofd, en Lucía was vertrokken voor de koffie klaar was, met het Libro de Familia in haar tas en een foto van de factuur op haar telefoon.