Een paaltje

Op maandagochtend, toen ik de keuken binnenkwam, was Antoine al terug uit de serre. Hij had koffie gezet in een Italiaans percolatortje op het houtfornuis, en hij las het landbouwblad terwijl hij staand dronk, leunend tegen de gootsteen, met zijn laarzen nog aan en aarde op de tegels.

“Er is brood,” zei hij. “Boter. Aardbeienconfituur, uiteraard.”

Hij glimlachte half. Het was zijn eerste grap sinds mijn terugkeer, en hij leek zich ervoor te verontschuldigen.

Ik schonk mezelf een kop in. Ik liet mijn ogen de keuken rondgaan: de tafel, het aanrecht, de plank boven het fornuis. Er stonden bokalen met bloem, rijst, pasta, op een rij, met de hand geëtiketteerd. Er stond een rood ijzeren theeblik, gedeukt, met half uitgewiste tekeningen van Chinese pagodes.