La Halée

Op zaterdag kwam Lucie me om tien uur halen.

“Jij gaat een frisse neus halen,” besliste ze op de stoep, met de sleutels van de Fiat in haar hand. “Doktersvoorschrift. Nou ja, van een dokter. Nou ja, van mij. Je kunt je herstel niet doorbrengen met kijken hoe aardbeien groeien, straks begin je nog tegen ze te praten.”

Antoine was in de serre. Hij was voor dag en dauw vertrokken en niet meer naar boven gekomen. Sinds de avond van het onweer had hij het niet over de kus gehad, en ik ook niet. Hij had op tafel, naast het koffiezetapparaat, een briefje van twee regels achtergelaten over de generator. Geen woord over de avond ervoor.