De notentaart

Op maandag had ik tegen de carabiniera gelogen.

Ik had mezelf beloofd maar over één ding te liegen, mijn naam. Dit was de tweede leugen. Ik schrijf het hier op omdat ik niet wil dat ze me later een voor een worden verweten. Chiara had me nooit over een vrouw in uniform verteld. Over de sandaal wel: die was ze verloren toen ze in de boot sprong. Maar wie hem had opgeraapt, kon ze niet weten. Ze was toen al ver weg. Ik zei ja omdat de carabiniera me aankeek als iemand die het antwoord al weet, en nee zeggen zou haar een ander antwoord hebben gegeven. Pas toen ik de trap op liep, begreep ik dat allebei de antwoorden fout waren.