Ik ben niet Chiara

Comomeer, 28 juni 2014. Tijdens het vuurwerk van de Sagra di San Giovanni verdwijnt Chiara Varenghi, dertien jaar, dochter van een zijdefamilie, uit het botenhuis van de Villa dei Gelsi. Op de planken ligt een sandaal. Het onderzoek besluit dat ze is weggelopen.

Marseille, februari 2026. Een bleke, magere jonge vrouw met twee tanden minder meldt zich bij het Italiaanse consulaat: “Ik heet Chiara Varenghi. Ze hebben me in een kelder vastgehouden.” Ze is Chiara niet. Maar de moeder, Livia, komt over uit Como, kijkt drie seconden naar haar en sluit haar in haar armen. Ze fluistert haar geen enkele vraag in het oor. Ze geeft haar een opdracht.

In de villa aan het meer slaapt de valse Chiara in de kamer van de echte, onder de lichtgevende sterren op het plafond. Ze weet alles van dat leven: de zwemmedailles, de hond Dante, de gehate pianolessen. Alles, behalve de code van het hek. Een broer die drinkt en zwijgt, een kokkin die haar test, een carabiniera die nooit in het weglopen heeft geloofd: iedereen om haar heen verbergt iets. Zij ook. Ze is niet gekomen voor het geld. Ze is gekomen om te weten wie in dit huis het wist.

Een duistere roman over de meisjes die men zoekt, en de meisjes die men niet zoekt.

Pure fictie: de personages, de familie, de villa en het bedrijf zijn verzonnen. Gaat over de opsluiting van kinderen en de dood van een minderjarige, altijd buiten beeld, zonder seksuele scènes en zonder gruwelijke beschrijvingen.