De zondag ervoor

Op zondagochtend maakte Raphaël de eieren en maakte Mathilde de koffie, en geen van beiden had kunnen zeggen hoelang het al zo ging.

Ze was in een T-shirt naar beneden gekomen, dat ene dat hij had meegebracht van een beurs in Frankfurt en waarop een merk voedingsaroma's stond dat niemand kende. Hij stond al bij het fornuis, op blote voeten, zijn haar alle kanten op.

— Heb je de boter er voor of na in gedaan?

— Je vraagt me dat elke zondag.

— En elke zondag lieg je.

Hij draaide zijn hoofd om en liet haar de pan zien, de boter die schuimde.

— Ervoor. Zoals je oma.

— Mijn oma doet er olijfolie in en dat lijkt nergens op.

— Dan zoals iemand anders.

Ze liep achter hem langs om de kopjes te pakken en legde een seconde haar wang tussen zijn schouderbladen. Hij rook naar slaap en naar een restje van zijn geur van gisteren. Ze bleef daar langer staan dan nodig was en hij bewoog niet, de spatel in de lucht, alsof bewegen haar zou doen weggaan.

— De koffie, zei hij na een tijdje.

— Weet ik.

Ze bewoog nog altijd niet.

---

Hun appartement keek uit op een binnenplaats in het zevende arrondissement, twee platanen en de fietsenberging. In twaalf jaar hadden ze vier keer overwogen te verhuizen en nooit één appartement bezichtigd. Mathilde zei dat het luiheid was. Raphaël zei dat het was omdat ze het goed hadden, wat ongeveer op hetzelfde neerkwam maar beter klonk in gezelschap.

Ze aten de eieren staand op, omdat het elf uur was en gaan zitten er een maaltijd van zou hebben gemaakt.

— Ik heb Pauline gisteren gezien, zei Mathilde. Ze verkoopt haar aandeel.

— Van de praktijk?

— Ze gaat naar Chambéry. Haar man is overgeplaatst.

— En jij koopt het over?

Ze haalde haar schouders op, haar mond vol.

— Daar zou ik tien minuten over moeten nadenken en die tien minuten heb ik niet.

— Je hebt ze nu.

— Nu heb ik eieren.

Hij lachte. Het was een korte lach, twee noten, die ze uit haar hoofd kende en die ze voor het eerst had gehoord in een portiek, twaalf jaar eerder, terwijl ze de bel zocht van een appartement waar ze niemand kende.

Ze deden samen de afwas, hij waste, zij droogde, omdat hun vaatwasser in februari was overleden en ze geen nieuwe hadden gekocht, waarschijnlijk om dezelfde reden waarom ze dat appartement hielden.

— Je moeder heeft gisteren gebeld, zei Raphaël.

— Heeft ze jou gebeld?

— Ze belde de vaste lijn. Ze vroeg of het goed met je ging en hing op voordat ik kon antwoorden.

— Dat is ze ten voeten uit.

Mathilde pakte een bord, draaide het om, zette het terug.

— Toen ik klein was gingen we elke zomer naar Les Aubes. Drie weken in juli. Mijn oom Francis sneed, mijn oma distilleerde, mijn moeder bleef in de keuken bonen schoonmaken en erop letten dat niemand moeilijk deed.

— Dat niemand moeilijk deed?

— Dat was haar zin. Dat is nog altijd haar zin.

Ze stak haar hand uit naar de theedoek, bedacht zich, hield hem.

— Bovenaan stond het grote huis, dat van mijn oma. En honderd meter lager het onderste huis, waar Solange woonde.

— Wie is Solange?

— De vriendin van mijn oma.

Ze had geantwoord zonder na te denken, precies op de toon waarop je zegt hoe laat het is.

— Ze was onderwijzeres in Nyons. Ze bakte voor ons flensjes die veel te dun waren en ze vloekte als een ketter. Ze is zesentachtig, ze zit nu in een tehuis. Mijn oma gaat er elke dag heen.

— Elke dag?

— Elke dag.

Raphaël liet de gootsteen leeglopen. Het water maakte dat zuigende geluid waar Mathilde om moest lachen als ze moe was, en ze lachte.

---

's Middags gebeurde dat wat hun steeds minder vaak overkwam en waar ze het nooit over hadden: ze gingen om drie uur 's middags weer naar boven, naar bed, zonder reden, zonder dat iets het had aangekondigd. Het raam stond open; buiten parkeerde iemand een auto met veel te veel manoeuvres.

Daarna bleef ze op haar buik liggen, het laken over haar onderrug, en keek ze hoe hij naar het plafond keek.

— Waar denk je aan?

— Nergens aan.

— Je ziet dat je nadenkt.

— Ik denk dat we het aandeel van Pauline moeten overnemen.

— Kijk, zei ze. Daarom ben ik met je getrouwd. Zodat jij op zondag voor mij nadenkt.

Hij draaide zijn hoofd naar haar toe.

— Je bent met me getrouwd omdat ik de eieren maak.

— Ook.

Ze deed haar ogen dicht. Er viel een lange, rustige stilte, een van die stiltes die niets vragen.

Toen zei hij:

— Dinsdag, hoe laat is het ook alweer?

En de stilte veranderde van aard.

---

Dinsdag was acht uur vijfenveertig, in het ziekenhuis, op de derde verdieping, op de afdeling waar ze de verpleegkundigen uit elkaar hadden leren houden aan de manier waarop ze goedendag zeiden. Het was de derde terugplaatsing. De eerste was in september geweest, de tweede in januari.

Mathilde antwoordde niet meteen. Ze wist dat hij het uur kende. Ze wist ook dat hij het vroeg om een andere reden, die hij waarschijnlijk zelf niet had kunnen benoemen, en waar ze nu niet naar wilde zoeken.

— Acht uur vijfenveertig, zei ze. Net als de vorige keren.

— Goed.

— Kun je mee?

— Natuurlijk kan ik mee.

Hij had het heel snel gezegd. Ze deed haar ogen weer open en keek hem aan, en hij glimlachte, en zijn glimlach was volkomen normaal.

— Goed, zei ze.

Ze stond op, zocht haar T-shirt op de grond, vond het niet, pakte een hemd van hem.

— Ik ga mijn oma bellen.

— Nu?

— Ze heeft drie berichten ingesproken. Drie. Ze spreekt nooit berichten in, ze vindt dat geld uit het raam gooien.

— Berichten kosten al twintig jaar niets meer.

— Ga jij het haar maar uitleggen.

Ze ging met de telefoon het balkon op. Hij hoorde haar hallo oma zeggen, toen een tijdlang niets, toen ja, toen nog eens ja, toen goed, we komen.

Toen ze weer binnenkwam had ze het gezicht van iemand die net iets te horen heeft gekregen en nog niet weet wat ze ermee aan moet.

— Ze wil dat we volgende zondag komen. Iedereen. Mijn ouders, Francis, Corentin.

— Een verjaardag?

— Haar verjaardag is in augustus.

— Wat dan?

— Dat heeft ze niet gezegd.

Ze begon nu echt haar T-shirt te zoeken, tilde het laken op, keek onder het bed.

— Ze zei: kom, en kom niet alleen.