Hoofdstuk 2

Acht uur vijfenveertig

In de wachtkamer stond een aquarium zonder vissen.

Mathilde had het in september opgemerkt, het in januari aan Raphaël aangewezen, en in mei zag ze het niet meer. Je went aan alles, ook aan een leeg aquarium op een afdeling voor medisch begeleide voortplanting, ook aan de blauwe vloerbedekking, ook aan de automaat die maar de helft van de keren wisselgeld teruggeeft.

Raphaël was meegekomen. Hij had een afspraak naar negen uur verzet; hij had het twee keer gezegd in de auto, alsof zij de prijs moest weten.

— Wil je koffie?

— Hij is smerig.

— Weet ik. Wil je er een?

— Ja.

Hij ging twee koffies halen. Ze keek naar zijn rug bij de automaat, terwijl hij met zijn vlakke hand op het klepje sloeg. Hij droeg het blauwe hemd. Hij droeg altijd het blauwe hemd op ziekenhuisdagen, en ze wist niet of hij zich daarvan bewust was.

Naast hen zat ook een stel te wachten. Zij had een schrift op haar knieën, een echt schoolschrift, en schreef er iets in met potlood. Hij keek naar zijn telefoon en hield de handtas van zijn vrouw op schoot, met de ernst van iemand aan wie iets belangrijks is toevertrouwd.

Mathilde keek te lang naar hen. De vrouw hief haar hoofd, ving haar blik op en gaf haar een teken — geen glimlach, iets kleiners en juisters, twee mensen die elkaar herkennen zonder zin te hebben om te praten.

— Mevrouw Delfau?

Mathilde stond op. Raphaël stond ook op, ging toen weer zitten, want hij was het niet die geroepen werd.

De terugplaatsing duurde elf minuten. Mathilde telde nu. Ze had het alle drie de keren geteld.

De embryologe was die van januari, een vrouw van een jaar of vijftig die zacht praatte en we zei in plaats van u, wat Mathilde de eerste keren buitengewoon fijngevoelig had geleken en wat haar vandaag irriteerde.

— We blijven tien minuten liggen, en dan gaan we naar huis en leven we gewoon verder.

— Gewoon, herhaalde Mathilde.

— Gewoon. Werkt u?

— Vanmiddag.

— Werk dan vanmiddag.

Op de gang nam Raphaël haar hand. Zijn vingers waren koud. Ze wilde hem vragen waar hij aan dacht en deed het niet, en terwijl ze naar de lift liepen besefte ze dat het de tweede keer was in drie dagen.

's Middags werkte ze.

Haar praktijk besloeg twee kamers op de begane grond van een pand in de rue Chevreul, met een koperen plaat die Pauline poetste en die zij zelf niet meer zag. Ze had zes patiënten. De vierde was meneer Sanchez, achtenzeventig, heupprothese in februari, die altijd een kwartier te vroeg kwam en zich verontschuldigde dat hij te vroeg was.

— Hebt u uw oefeningen gedaan?

— De helft.

— Welke helft?

— De makkelijke helft.

Ze nam zijn been, boog het voorzichtig, voelde onder haar vingers precies waar het vastliep. Het was wat ze het mooiste vond aan haar vak en wat ze nooit aan iemand had kunnen uitleggen: haar handen wisten het voor haar.

— Duw tegen me aan. Niet hard. Daar.

Meneer Sanchez duwde, vertrok zijn gezicht, verontschuldigde zich dat hij zijn gezicht vertrok.

Toen ze hem uitliet dacht ze dat ze de ochtend had doorgebracht liggend op een tafel zonder ook maar iets te doen en de middag staand, bezig met de lichamen van anderen, en dat de tweede helft van de dag veel meer waard was dan de eerste.

Het antwoord kwam tien dagen later, op een vrijdag, om twintig over vijf, in een telefoontje dat ze aannam in de fietsenberging omdat ze net thuiskwam van haar werk en de telefoon precies op dat moment ging.

Ze zei dank u, ze zei ja, ik begrijp het, ze zei dag mevrouw. Toen bleef ze daar staan, tussen de fietsen, met haar tas over haar schouder.

Toen ze naar boven ging was Raphaël er al. Hij zag haar gezicht en hoefde niets te vragen.

Hij hield haar tegen zich aan. Ze huilde niet meteen. Ze huilde na een minuut, in één keer, tegen zijn jas, en hij zei helemaal niets, wat precies was wat er moest gebeuren, en dat wist hij.

Ze bestelden pizza's omdat koken boven hun krachten ging. Ze aten op de bank, de doos tussen hen in, de televisie aan op een programma waar niemand naar keek.

— Drie, zei Mathilde.

— Weet ik.

— Ze had gezegd: statistisch gezien is het vaak de derde.

— Ze had soms gezegd.

— Ze had vaak gezegd.

Hij ging er niet tegenin. Hij pakte een punt, legde hem terug, at hem niet op.

— We stoppen drie maanden, zei Mathilde.

Ze hoorde zichzelf het zeggen en was zelf verrast. Het was niet besloten. Het kwam er zomaar uit, met de vermoeidheid, met de koude kaas, met de veertien maanden voorschriften in de la in de hal.

— Drie maanden, herhaalde ze. We halen adem. We doen iets anders. We gaan ergens heen, ik weet het niet.

— Ja, zei Raphaël.

Hij had het meteen gezegd.

Hij had het ook met zijn lichaam gezegd: de schouders die zakken, de hand die de punt pizza weer oppakt. Eén seconde, niet meer. Eén seconde opluchting die hij niet had kunnen tegenhouden en die hij maar moeilijk had kunnen uitleggen als ze hem had gezien.

Ze zag hem niet. Ze keek naar de televisie, waar twee mensen met veel enthousiasme over koken praatten.

— Drie maanden, zei ze nog eens.

— Drie maanden.

Hij nam haar voet, zoals hij dat deed, en drukte met zijn duim onder de welving, en ze deed haar ogen dicht.

— En zondag gaan we naar je oma, zei hij.

— En zondag gaan we naar mijn oma.