Wat je niet vraagt

Ik zei hem niets.

Ik weet nog altijd niet waarom. Ik had de hele avond om het te zeggen. We aten mosselen in dezelfde brasserie in het Zoute, aan dezelfde tafel, en de ober noemde me deze keer niet Madame Verhaegen, hij noemde me Madame, en Adrien noemde hij Monsieur, alsof we al altijd samen waren. Adrien vertelde me over zijn dag: een zeilbootromp uit de jaren vijftig, een Draak, die een paar Duitsers precies zoals het origineel wilden laten restaureren, met handgesmede koperen nagels. Hij lachte. Hij had zaagsel in zijn wenkbrauwen. Hij had over de tafel heen mijn hand gepakt, tussen de mosselpot en de kom frieten, en hij hield ze vast, en at met zijn andere hand.