Het dossier

Ik ben nooit bij hem blijven slapen. In zes maanden niet één keer.

Het was altijd hij die kwam. Hij zei dat zijn appartement boven de werf niet geschikt was om iemand te ontvangen, dat er overal zaagsel lag, dat de verwarming slecht werkte, dat hij uitkeek op een bakstenen muur en een afvalcontainer, terwijl er bij mij de zee was. Het was waar. Ik was drie keer bij hem geweest, overdag, om koffie te drinken, en het was waar: twee kale kamers, een bed, een tafel, boeken over scheepsbouw in stapels op de grond, een douche in een hoek achter een plastic gordijn. Niets aan de muren. Geen enkele foto. Ik had gedacht dat hij een man was die zich niet met spullen belastte.