Een adres dat niet bestaat

De notaris had de stem van een man die al dertig jaar hetzelfde herhaalt.

— Het goed is gelegen te Sainte-Adresse, gehucht Les Fagnes Hautes. Kadastraal perceel B-417. De overledene was er eigenares van sinds negentienhonderddrieënzeventig.

Margot keek op.

— Drieënzeventig?

— Dat klopt.

— Mijn grootmoeder had tweeënvijftig jaar een huis en niemand wist het?

Meester Colson schoof zijn bril recht met het geduld van iemand die dit tafereel al heeft meegemaakt.

— Juffrouw Devroye, ik kan u alleen zeggen wat in de akten staat. Wat uw familie wist of niet wist, is mijn zaak niet.

Het kantoor rook naar papier en boenwas. Aan de muur hing een luchtfoto van Verviers van voor de fabrieken sloten, en op het bureau lag een leren onderlegger, halvemaanvormig versleten op precies de plek waar dertig jaar jasmouwen overheen geschuurd waren.

Margot keek naar de akte. Een getypt blad, met letters die lichtjes op en neer gingen, zoals oude machines dat deden.

Verkoop van een woonhuis met tuin, gelegen te Les Fagnes Hautes.

Haar grootmoeder was in mei gestorven, eenennegentig jaar oud, in het ziekenhuis van Verviers, op een dinsdagnamiddag, met haar dochter en haar kleindochter in de kamer. Op de begrafenis waren eenenveertig mensen. Niemand had die dag over een huis gesproken.

Hij schoof een bruine envelop over het bureau.

— De sleutels. Drie. Uw grootmoeder heeft uitdrukkelijk gezegd dat ze bij elkaar horen.

— Dat ze bij elkaar horen?

— Dat is de term die ze gebruikt heeft. Ik heb hem genoteerd omdat hij me vreemd leek.

Margot opende de envelop. Een moderne deursleutel, een oudere sleutel met een brede baard, en een klein plat meubelsleuteltje, van het soort dat een commode of een klok opent.

In de auto belde Margot haar moeder.

— Mama. De notaris zegt dat oma een huis in de Ardennen had.

Een stilte. Geen stilte van verrassing. De stilte van iemand die beslist wat ze zal antwoorden.

— Dat is een vergissing.

— Hij heeft het kadastrale perceel, mama. Hij heeft de akte van drieënzeventig.

— Margot, je grootmoeder was eenennegentig en ze was er op het laatst niet meer helemaal bij. Ze zal om het even wat getekend hebben.

— Ze heeft het gekocht toen ze veertig was.

Nog een stilte. Langer.

Ze hoorde achter haar moeder het geluid van een kraan die dichtgedraaid werd. Daarna helemaal niets meer, wat betekende dat haar moeder haar handen had afgedroogd en naar de woonkamer was gegaan.

Toen, met een stem die helemaal niet bij de woorden paste:

— Ga daar niet heen.

Margot keek naar haar telefoon. De naam van haar moeder op het scherm, het lopende gesprek, de seconden die wegtikten.

— Waarom?

— Omdat ik het je vraag.

— Dat is geen reden.

— Bij ons wel.

Ze legde als eerste neer, wat ze in haar leven nog nooit gedaan had.

Margot is vierendertig en kinesitherapeute in Namen, in een praktijk met drie, op de tweede verdieping van een herenhuis met een trap die haar patiënten boven de zeventig hijgend opgaan.

Ze werkt veel. Ze woont sinds twee jaar alleen, sinds Bastien vertrokken is met een zin die ze op dat moment niet begreep en die ze steeds beter begrijpt: jij vraagt nooit iets.

Ze verzette vier patiënten en ging op zaterdag.

Tweeënhalf uur rijden, de laatste drie op een provinciale weg die bij elke bocht smaller werd. Na Baelen veranderde het landschap in één keer: de hagen verdwenen, de bomen leunden allemaal dezelfde kant op, en de bruine heide ging aan beide zijden open tot een horizon die niet ophield.

De gps gaf het acht kilometer voor aankomst op. Ze eindigde met een papieren kaart die ze in een tankstation gekocht had, als in een ander tijdperk, opengevouwen op het stuur aan een kruispunt zonder wegwijzer.

Les Fagnes Hautes was geen dorp. Het waren vier huizen en een kapel, neergezet op een plateau waar de wind nooit ophield.

Het was twee uur in de namiddag en op driehonderd meter hing mist, een lage trage mist die over het veen sleepte alsof hij iets zocht.

Het huis van haar grootmoeder was het laatste. Grijze steen, leien dak, luiken dicht. Ervoor een tuin die overwoekerd was maar niet verwilderd: iemand had hem onderhouden, en nog niet zo lang geleden. Het gras stond hoog maar was strak afgesneden langs het pad, en tegen de muur lag een houtstapel, netjes in regelmatige lagen opgestapeld.

Ze stapte uit. De wind pakte haar van opzij en sloeg haar haar in haar gezicht.

Er was geen enkel geluid. Dat viel haar eerst op: geen verkeer, geen hond, geen vliegtuig. De wind streek over de heide en maakte een aanhoudend, heel laag geluid dat na een paar seconden op stilte leek.

In het huis aan de overkant was een gordijn dichtgetrokken. In het derde kwam er een sliert rook uit de schouw die meteen plat ging liggen.

Margot stapte weer in de auto, motor uit, twee of drie minuten.

Ze dacht aan haar grootmoeder die hierheen kwam, alleen, met de trein en dan een taxi, of met de auto in de tijd dat ze nog reed. Ze probeerde zich die vrouw voor te stellen die ze gekend had in een schort, in een keuken in Verviers, met haar koekjes in een blikken doos en haar klok die de halve uren sloeg.

Het lukte haar helemaal niet.

Toen zag ze het gordijn bewegen aan het raam boven.