De trap

Eddie Brennan rende naar het achterluik voor hij begreep wat hij deed, en toen hij bij de deuropening aankwam waar Tommy vier minuten eerder was verdwenen, was er geen trap meer.

De deur was er nog. De stalen drempel, met de hoge tree waar je overheen stapte. De lamp aan het plafond, die nog brandde, geel, rustig, alsof er niets aan de hand was. En onder de lamp, waar de ijzeren treden daarnet nog afdaalden naar het tussendek, en dan naar het volgende, en dan naar ruim nummer 4, zat een gat.

Een vierkant gat met verwrongen randen. Een reling die in het niets hing, aan één kant losgerukt, en die zachtjes heen en weer zwaaide met het slingeren. Rook die opsteeg, grijs, met een geur van kruit en verbrande verf. En helemaal onderaan, op een diepte die hij niet kon schatten, iets zwarts dat bewoog en glansde in het licht.