Achttien uur vijfentwintig

Jef Verhaegen had de theepot in zijn hand toen de Léopoldville werd geraakt, en hij hield hem vast, vol, gloeiend heet, zolang de officierskamer om hem heen leegliep.

Hij had hem niet losgelaten. Hij merkte het later, veel later, als iets beschamends en iets grappigs tegelijk: de boot was onder zijn voeten opgesprongen, de kopjes waren van de planken gevlogen, de grote spiegel achteraan was van boven tot onder gebarsten, twee officieren waren zo snel opgestaan dat hun stoelen waren omgevallen, en hij, Jef, kelner sinds 1942, had de theepot recht gehouden om geen druppel op het tafellaken te morsen. Dat hadden ze hem geleerd. Je morst geen thee.