Twintig uur veertig

Eddie Brennan zag de bemanning van de Léopoldville om zes uur vijfentwintig vertrekken, vanaf het dek, waar hij was teruggekomen tussen twee tochten naar het luik door, en hij begreep niet meteen wat hij zag.

Matrozen met een muts, in een blauw werkpak, één van hen in een wit jasje, begonnen rond de sloepen van het bovendek te rennen. Ze maakten touwen los, draaiden aan zwengels. Een officier van het schip liep voorbij en riep iets in hun taal, en daarna in het Frans, en ze gingen sneller. De sloepen zakten langs de romp, één, twee, drie, met de matrozen erin. De soldaten keken toe. Niemand had hen geroepen. Niemand zei hun dat ze erin moesten.