Pont d'Avignon

Ik bleef tot kwart over rechtop in het bed van Thomas zitten, de telefoon tegen mijn naakte borst geklemd, en staarde naar het ronde raam alsof het zou gaan praten.

Toen stond ik op. Eerst deed ik op de tast de lamp uit, om geen doelwit meer te zijn. Ik sloop van opzij naar het raam, tegen de muur gedrukt, en keek naar buiten. De Spiegelrei sliep. Het water was oliezwart, roerloos, met de weerspiegelingen van de straatlantaarns die nauwelijks trilden. Op de andere oever waren de gevels blind, allemaal, van de benedenverdieping tot de puntgevels. Geen licht. Geen silhouet. Geen gloeiend sigarettenpuntje. Alleen de stad, mooi en dicht als een juwelenkistje.