Tel nu eens niet

Ik kwam op zondag om 11.04 uur in Heusy aan, zonder te verwittigen.

Ik had niet geslapen. Ik had de zaterdagavond naar de carnavalsfoto op mijn telefoon zitten kijken. Vincent had me hem laten fotograferen, op de tafel in de tearoom, tussen de twee identiteitskaarten. Ik had hem vergroot, bijgesneden, nog meer vergroot. Om 3 uur had ik de confetti op de schouder van mijn vader geteld. Om 7 uur had ik gedoucht. Om 9.50 uur zat ik op de snelweg.

De Rue des Hêtres loopt in een bocht omhoog vanaf de steenweg, tussen huizen uit de jaren zestig, elk op zijn eigen perceel, met een haag en een garage. Dat van mijn vader is van rode baksteen, met witte ramen die hij om de vijf jaar overschildert en een grindkoer ervoor. Achteraan in de koer de dubbele garage, en daarboven de studio die mijn ouders voor mij hadden ingericht toen ik zestien was en “mijn onafhankelijkheid” wilde. Ik heb er twee zomers geslapen. Je gaat erheen via een ijzeren buitentrap, aan de zijkant. Na mijn vertrek naar Luik heeft mijn vader hem een paar jaar verhuurd aan studentes van de verpleegschool; hij had een aparte elektriciteitsmeter laten plaatsen, zodat iedereen zijn eigen verbruik betaalde. Sindsdien heeft hij dienstgedaan als rommelkamer, als logeerkamer, en daarna nergens meer voor.