Ik heb haar de jouwe gegeven

Ik kwam om 17.06 uur in Heusy aan. Het werd donker.

Ik was vanuit Spa gereden zonder radio, de rotondes tellend. Zeven. In de Rue des Hêtres maakten de straatlantaarns oranje cirkels op de natte hagen. In het huis van mijn vader brandde licht in de keuken, en nergens anders. Achteraan in de koer was de garage dicht, de ijzeren trap in het donker.

Ik belde aan. Ik bel nooit aan. Ik heb altijd al een sleutel, en ik kom binnen via de keuken en zeg “ik ben het”. Die avond belde ik aan bij de voordeur, die van de bezoekers en de postbodes.

Het duurde lang voor hij opendeed. Ik hoorde de wandelstok op de tegels van de gang, dan het slot. Hij droeg een vest, zoals de dag ervoor. Hij keek naar mijn gezicht, dan naar mijn tas, dan weer naar mijn gezicht. Hij vroeg niets. Hij ging opzij.