Het lijstje

Ik keek niet achterom.

Ik dacht er de hele rit aan. Ik dacht eraan in Gembloers, in Ottignies, in Brussel-Luxemburg. Ik had het gevoel dat er een blik op mijn nek rustte, als een zonnestraal door een ruit, en telkens als ik mijn hoofd bewoog, al was het maar om aan mijn oor te krabben, voelde ik me ongeveer zo onopvallend als een fanfare.

Maar ik keek niet achterom, omdat ik precies wist wat er zou gebeuren. Ik zou me omdraaien, ik zou twintig gezichten zien, twintig mensen die lezen, slapen, op hun telefoon kijken, en een van hen zou aan mijn gezicht zien dat ik hem zocht. En hij zou mij hem zien zoeken. En het spel zou uit zijn. Ik weet niet waarom ik daar zo zeker van was. Ik was het.