Odette

Op zondag ga ik bij mijn grootmoeder eten. Het is een traditie die alles heeft overleefd: mijn jaren als mokkende puber, mijn studentenjaren in Brussel, mijn zes jaar met Thomas, die vond dat Odette “tegen hem praatte als tegen een leerling die zijn notenleer niet heeft gestudeerd”. Hij had gelijk. Het is trouwens, denk ik, het enige waarover Odette en Thomas het ooit eens zijn geweest.

Odette Marchal is vierentachtig en woont al zestig jaar in hetzelfde smalle huis in de rue des Brasseurs, in Namen, op een steenworp van de Samber, een huis dat zo smal is dat het lijkt alsof het zich zijwaarts heeft gedraaid om de anderen te laten passeren. Er zijn drie verdiepingen, een trap die bij elke tree op een andere noot kraakt, kanten kleedjes op alle meubels, en in het salon op de benedenverdieping: de piano.