Wat je alleen met potlood zegt

Het blauwe boek kwam terug op dinsdag 27 oktober, keurig recht in het midden van mijn plaats, als een kat die 's ochtends thuiskomt en doet alsof hij nooit weg is geweest.

Hij had het in vier dagen gelezen. Dat wist ik omdat de kantlijnen vol stonden.

Niet vol zoals de mijne, met overal muizen en kraaien. Vol op zijn eigen manier: hier een paar woorden, daar een regel, altijd met potlood, altijd in dat fijne, schuine handschrift waarvan de letters heel diep onder de regel doorliepen, als noten die iemand had laten vallen. Bij het hoofdstuk over het vreemde feest had hij geschreven: “Ik heb altijd een huis als dat willen binnengaan zonder dat iemand naar mijn naam vraagt.” Verderop, waar Yvonne de Galais op het loopbruggetje tegen Meaulnes zegt: “We zijn twee kinderen; we hebben iets dwaas gedaan”, had hij niets geschreven. Hij had er alleen zijn kleine katapult naast getekend. Als een handtekening onder een bekentenis.