Deel een

Als mijn auto op een maandag in november niet dat rammelgeluid had gemaakt op de ring van Bergen, zou ik nog altijd niets weten. Ik zeg het nu vaak, lachend. Ik dank mijn nieuwe leven aan een wiellager linksvoor.

De garagist zei drie dagen. Laurent zei: “Neem de mijne, een collega zet me wel af op kantoor.” Laurent is vertegenwoordiger voor een firma in medisch materiaal. Hij rijdt enorm veel. Hij vertrekt op dinsdagochtend en komt op donderdagavond terug, elke week, voor zijn rondes in Vlaanderen en Brussel. We zijn negentien jaar getrouwd. Negentien jaar vertrekt hij op dinsdag en komt hij terug op donderdag.

Ik ben apotheker. Ik heb mijn eigen apotheek in Jemappes, al twaalf jaar. Ik werk ook veel. Misschien heb ik daarom nooit iets gezien.

Zijn auto rook naar zijn parfum en koude koffie. Er lagen kauwgompapiertjes in het opbergvak, een paraplu op de achterbank, een gsm-lader die naar beneden hing. De gps ging aan tegelijk met de motor, met de stem van de dame die “Goedendag” zegt.

Ik wilde naar mijn apotheek. Ik kende de weg uit het hoofd. Maar ik raakte uit gewoonte het scherm aan om het adres in te voeren, en het menu “Favorieten” ging open.

Er stond “Thuis”, ons adres in Nimy. “Kantoor”, in Bergen. “Mama”, bij mijn schoonmoeder in Frameries.

En “Thuis 2”.

Een adres in Ukkel. Lindenlaan, nummer 14.

Ik kende niemand in de Lindenlaan. We hadden geen tweede verblijf. Niet in Ukkel, en nergens anders.

Ik bleef lang op de parking staan, met draaiende motor. Toen opende ik de rittengeschiedenis. De gps houdt alles bij, dat wist ik niet. Hij houdt alles bij, jarenlang. En jarenlang was de auto van mijn man elke dinsdagavond naar de Lindenlaan in Ukkel gereden. En daar was hij gebleven tot donderdagochtend.

Er waren geen rondes in Vlaanderen.

Ik drukte op “Thuis 2”.

Ik ben er die dag niet heen gegaan. Ik weet niet waarom. Misschien omdat ik bang was. Misschien omdat ik apotheker ben, en een apotheker altijd twee keer controleert voor ze iets meegeeft.

Ik annuleerde de rit. Ik ging werken. Ik hielp de hele dag klanten, hoestsiroop, pijnstillers, handcrème. Ik glimlachte. ’s Avonds fotografeerde ik met mijn telefoon het scherm van de gps. De favorieten. De geschiedenis. Alle data.

Toen deed ik nog iets. Laurent heeft een tankkaart van zijn firma, en de overzichten komen elke maand bij ons thuis aan, in een envelop. Hij opent ze nooit, de boekhoudster van zijn bedrijf regelt dat. Ik bewaar ze in een map, uit gewoonte. Ik haalde de map tevoorschijn.

Q8-station in Ukkel. Total-station in Ukkel. Texaco-station in Drogenbos. Elke dinsdagavond of woensdagochtend. Sinds 2017. Honderden keren getankt. Betaald door zijn firma, die dacht dat hij reed om ziekenhuisbedden te verkopen in Gent en Antwerpen.

Laurent kwam op donderdagavond thuis, zoals altijd. Hij zette zijn valies in de gang, kuste me en vroeg wat we aten. Hij vertelde over zijn week. Een lastige klant in Gent, een ziekenhuis in Antwerpen dat twijfelde tussen twee bedmodellen, een monsterfile op de Antwerpse ring. Hij gaf details. Veel details. Het was me nooit eerder opgevallen: hij gaf altijd veel te veel details.

Ik keek hoe hij mijn spaghetti at. Ik keek hoe hij zijn telefoon op tafel legde, met het scherm naar het hout, zoals hij altijd deed, en wat ik altijd beleefd had gevonden. Ik keek hoe hij in slaap viel voor het journaal, met open mond, zoals al negentien jaar.

Ik dacht aan al die keren dat ik hem had verdedigd. Als mijn zus zei dat hij er nooit was. Als mijn moeder zei dat een man die twee nachten per week niet thuis slaapt, dat niet doet. Dan antwoordde ik: “Het is zijn werk. Hij doet het voor ons.” Ik was er zelfs trots op. Dat ik geen jaloerse vrouw was.

Die nacht sliep ik niet. Ik luisterde naar zijn ademhaling naast me en telde. Twee nachten per week, vijfenveertig weken per jaar, sinds 2017. Meer dan achthonderd nachten. Meer dan achthonderd nachten dat ik alleen sliep, zonder het te weten.

De dinsdag daarop vertrok Laurent om zeven uur, zoals altijd. Hij kuste me op de wang en zei:

“Tot donderdag, schat. Ik bel je vanavond.”

Hij belde om negen uur. Hij zei dat hij in het hotel in Gent zat, dat hij doodop was, dat hij een smerige stoofvleesschotel had gegeten. Ik lachte. Ik stond geparkeerd in de Lindenlaan in Ukkel, vijftig meter van nummer 14. Ik zag zijn auto voor het huis staan.

Het was een mooi huis. Een wit Brussels huis, met erkers en een tuintje vooraan. Er brandde licht op de benedenverdieping. Er stond een roze step tegen het hek.

Een kinderstep.

Ik stapte uit. Ik stak de straat over. Ik voelde mijn benen niet meer. Ik ging de drie treden van de stoep op. Op de bel stonden twee namen, met de hand geschreven op een klein etiket: “C. Moreau — L. Verbeke”.

L. Verbeke. Laurent Verbeke. Mijn man.

Ik belde aan.

Ik hoorde voetstappen in de gang. Een kinderstem die riep: “Ik ga wel, ik ga wel!” Een vrouwenstem die zei: “Nee, Lina, ik doe open, het is laat.”

De deur ging open.