Deel een

— Bonne nuit, maman.

Ze fluisterde het in het Frans. Met een perfect accent. Onder het dekbed, haar mond tegen een kleine roze walkietalkie gedrukt.

Het was precies 21 uur. Ik stond in de gang met een stapel schone was in mijn armen, voor de halfopen deur van haar kamer. En de moeder van Poppy zat in de kamer ernaast, op de bank in de woonkamer, voor een kookprogramma.

Poppy is zes. Ze spreekt geen woord Frans. Dat had men mij verteld.

In de walkietalkie klonken twee korte tikjes. Klik, klik. Daarna niets meer.

Poppy schoof het toestel onder haar kussen, draaide zich naar de muur en viel in slaap zoals je een lamp uitknipt.

Ik bleef in de gang staan met mijn handdoeken. Die twee klikken, dat was geen speelgoedgeluid. Iemand had op een knop gedrukt.

Iemand, ergens, had haar gehoord.

Ik moet u uitleggen wat ik daar deed.

Ik ben drieëntwintig, ik heb een bachelor Engels van de universiteit van Rijsel en geen idee wat ik met mijn leven wil. Dus vertrok ik dit najaar voor een jaar naar Londen als au pair. Honderdtwintig pond per week, een kamer onder het dak, Engelse les op dinsdag- en donderdagochtend, en elke namiddag Poppy.

De familie Ashworth woont in een victoriaans huis in Clapham, in een rustige straat achter Abbeville Road, met flessengroen geschilderde deuren en fietsen die met een slot aan de hekken vastzitten. Julian, de vader, werkt bij een bank in de City. Hij vertrekt om 7 uur, komt om 20 uur thuis en praat tegen zijn dochter als tegen een belangrijke klant. Harriet, zijn vrouw, is blond, beleefd, vermoeid. Ze werkt drie dagen per week bij een architect in Battersea. Op de eerste avond, terwijl ze me mijn kamer liet zien, zei ze:

— Poppy is niet mijn biologische dochter, maar ze is wel mijn dochter. Ze noemt me Mummy. Haar moeder is vertrokken toen ze nog een baby was.

En Julian, dezelfde avond, met een glimlach die zijn ogen niet bereikte:

— Eén regel maar, Inès. Met Poppy spreekt u Engels. Alleen Engels. Ze raakt in de war als je alles door elkaar haalt.

Ik vond het vreemd, een gezin dat een Franse au pair in dienst neemt om haar dan het Frans te verbieden. Maar ik was pas drie dagen in Londen, ik had die plek nodig, en ik antwoordde: “Of course.”

De volgende dag wachtte ik tot Poppy op school was om haar kussen op te tillen.

De walkietalkie lag er. Een zuurstokroze speeltje, met een soepele antenne en een half afgescheurde eenhoornsticker. Zo eentje die per paar wordt verkocht, zodat twee kinderen van de ene kamer naar de andere kunnen praten. Hij stond op kanaal 7. Ik zette hem aan. Er was alleen geruis.

Poppy heeft geen broer of zus. Geen vriendinnetje in de straat. Tegen wie praatte ze dan?

’s Avonds om 21 uur ging ik in de gang staan. “Bonne nuit, maman.” Klik, klik. Twee dagen later ook. Elke avond, op de minuut. Nooit een woord meer, nooit een stem. Alleen die twee klikken, als iemand die twee keer drukt om te zeggen: ik ben er.

Op een namiddag, op een schommel op Clapham Common, stelde ik haar uiteindelijk de vraag.

— Tegen wie praat je ’s avonds?

Ze remde met haar sneakers in het zand. Ze keek me heel ernstig aan.

— Het is een geheim. Als ik het vertel, stopt ze.

— Wie, ze?

Poppy nam weer vaart, heel hoog, en zei niets meer.

Op de terugweg deed ik iets wat ik niet mocht doen. Voor de etalage van de bakker vroeg ik haar in het Frans, zonder haar aan te kijken:

— Wil je een pain au chocolat?

— Ja, met de…

Ze stopte abrupt. Ze sloeg haar hand voor haar mond. Haar ogen vulden zich ineens met tranen, alsof ze iets kostbaars had gebroken.

— Ik spreek geen Frans, zei ze in het Engels, heel snel. Papa zegt dat ik geen Frans spreek. Zeg het hem niet. Alsjeblieft, zeg het hem niet.

Ik kocht de pain au chocolat voor haar. Ze at hem in stilte op, terwijl ze mijn hand heel stevig vasthield.

Ik werd bang. Niet voor een spook. Voor iets ergers. Je leest dingen, als je op kinderen past. Volwassenen die cadeautjes geven, die geheimhouding vragen, die wachten tot het nacht is.

Een walkietalkie voor kinderen heeft een bereik van hooguit een paar honderd meter. Wie er luisterde, was heel dichtbij.

Ik begon anders naar de straat te kijken. Het huis aan de overkant, nummer 14, had de hele lente te huur gestaan. Sinds de zomer woonde er iemand. Ik had nog nooit iemand zien binnengaan of buitenkomen. Maar ’s avonds bleef er voor het raam op de eerste verdieping, recht tegenover de kamer van Poppy, een lamp branden. En op een ochtend, toen we naar school vertrokken, zag ik het gordijn bewegen. Het silhouet van een vrouw, donker haar, die zich te snel terugtrok.

Dezelfde dag vond ik in Poppy’s schooltas een tekening. Een huis, een zon, en een vrouw met lang zwart haar en een rode jurk. Erboven, in onhandige letters: “MAMAN”. Niet “MUMMY”. Harriet is blond. Harriet draagt nooit rood.

Ik had bijna alles aan Harriet verteld. Toen hoorde ik op een avond Julian telefoneren in zijn bureau, met de deur op een kier. Hij praatte zacht, snel, met een stem die ik niet van hem kende.

— Nee. Donderdag. Enkele reis. De school en de au pair mogen het niet weten. Dubai, ja. We komen niet terug.

De dag daarna stonden er twee nieuwe koffers in de kast in de hal. Een grote, zwarte. En een kleine, roze, met eenhoorns.

In de kleine zaten al haar pyjama met sterretjes, haar regenlaarzen en het prentenboek dat ik haar elke avond moest voorlezen. Er bleven drie nachten over tot donderdag. En ik wist niet meer wie ik voor haar moest vrezen: voor de vrouw aan de overkant, of voor haar eigen vader.

Dinsdagavond besloot ik tot het einde te luisteren.

Om 20.58 uur zat ik op de grond in de gang, met mijn rug tegen de muur, de deur van Poppy tien centimeter open. Harriet keek tv. Julian was nog niet thuis.

21 uur. Het geritsel van het dekbed. Het kleine klikje van de knop.

— Bonne nuit, maman.

Maar in plaats van zich naar de muur te draaien, drukte Poppy een tweede keer. Haar stem beefde.

— Papa heeft gezegd dat we met het vliegtuig weggaan. Donderdag. Hij zei dat het heel ver is en dat het voor altijd is.

Een stilte. Het geruis van de walkietalkie.

En de stem antwoordde. In het Frans.