Vierzon

Vierzon, op een dinsdag in januari om drie uur 's namiddags, lijkt op heel wat middelgrote steden in dit land: een brede laan, winkels waarvan er een op drie het rolluik neergelaten heeft, een rotonde met een metalen sculptuur, en veel mensen die eruitzien alsof ze iets te doen hebben.

Judith parkeerde voor het bankkantoor.

Ze bleef er twaalf minuten staan.

Ze wist heel goed dat ze niet naar binnen zou gaan, en dat naar binnen gaan nergens toe zou dienen: je vraagt aan een loket niet om je een cliënt te noemen. Ze wist ook dat ze achtenzestig kilometer gereden had om naar een gevel te kijken.