Deel een

Lou draagt om haar linkerpols een oranje-blauw vriendschapsbandje. Ze heeft het geknoopt in de zomer dat ze tien werd, op scoutskamp bij Péruwelz, met haar beste vriendin, Zoé. Ze maakten er twee dezelfde. Ze zwoeren dat ze ze nooit zouden doorknippen. Drie jaar lang zijn ze mee onder de douche gegaan, in de zee in De Panne, door de modder van de buurtfeesten. Ze zijn grijs geworden, gerafeld, bijna doorzichtig.

In februari zag ik dat Lou er voortdurend aan trok. Aan tafel, voor de tv, in de auto. Ze trok aan de draadjes, een voor een, alsof ze het wilde losmaken zonder het door te knippen.

Dat is het eerste wat ik zag. Het tweede was haar bord.

Mijn dochter was dertien. Ze zat in het tweede middelbaar, in Doornik. Ze at niet meer, ze sliep niet meer, en ze lachte helemaal niet meer.

De avond dat ik haar telefoon nam, stonden er vierhonderdtwaalf berichten op.

Ik heet Anne. Ik voed Lou alleen op sinds ze zes is, sinds haar vader vertrok op een 2 januari, met de auto, de hond en een collega uit Moeskroen. We wonen in een appartement boven een bakkerij, in de Rue de l’Yser. ’s Ochtends ruik je het warme brood tot in de badkamer. Lou zei altijd dat het de beste manier was om wakker te worden.

In februari ging ze geen croissants meer halen beneden. Ze bleef in bed tot de laatste minuut, vertrok zonder ontbijt, kwam om 16.30 uur thuis en sloot zich op in haar kamer. Ze was vier kilo afgevallen in zes weken. ’s Avonds hoorde ik door de deur haar telefoon trillen. Om middernacht. Om twee uur. Om vier uur.

Ik stelde haar vragen. Ze antwoordde “het gaat”, “ik ben moe”, “laat me”. Eén keer schreeuwde ze tegen me, wat ze nooit deed:

— Jij kunt het niet begrijpen! Niemand kan het begrijpen!

Daarna huilde ze een uur in mijn armen zonder me te zeggen waarom.

Die avond, een donderdag, toen ze eindelijk in slaap was gevallen, nam ik haar telefoon van het nachtkastje. Ik kende haar code. Het was de geboortedatum van de hond die haar vader had meegenomen. Ik ging op de koude tegels in de keuken zitten en opende haar berichten.

Het account heette “je_echte_vriendin_13”. Geen naam. Geen gezicht. Als profielfoto een oranje zonsondergang boven de daken.

Het eerste bericht dateerde van 4 januari. “Hoi Lou. Weet je dat iedereen in de klas om je lacht? Ik zeg het je omdat ik je echte vriendin ben.”

Daarna hield het niet meer op. Tien, twintig, dertig berichten per dag.

“Niemand houdt van je.”

“Zelfs je moeder is je beu. Ze zegt het tegen iedereen.”

“Heb je je dijen gezien in de turnles? Iedereen heeft ze gezien.”

“Zoé blijft bij jou uit medelijden. Ze heeft het me gezegd.”

Lou had in het begin geantwoord. “Wie ben jij?” “Stop.” “Ik heb je niks gedaan.” Toen was ze gestopt met antwoorden. En het account was doorgegaan, steeds weer, vooral ’s nachts.

Wat me deed verstijven, waren niet de beledigingen. Het waren de details.

“Logisch dat je vader is weggegaan. Wie wil er nu met jou samenwonen? Zelfs de hond is gaan lopen.”

“Loupiotte. Schattig, Loupiotte. Denk je dat de klas dat ook schattig zal vinden?”

Loupiotte. Zo noem ik haar al sinds ze een baby was. Niemand gebruikt die naam buiten ons huis. Lou schaamt zich ervoor. Elk jaar laat ze me beloven dat ik hem nooit zal zeggen waar haar vrienden bij zijn.

Ik heb gelezen tot vier uur ’s ochtends. Toen heb ik overgegeven in de gootsteen.

De volgende dag ging ik naar de school. Ik had veertig bladzijden schermafbeeldingen afgedrukt. De onderdirectrice ontving me in een kantoor dat naar koude koffie rook. Ze bladerde door de pagina’s en knikte.

— Het is verschrikkelijk, mevrouw. Echt. Maar u begrijpt, het gebeurt buiten de school. Op de telefoons. ’s Avonds. We hebben geen enkele manier om te weten wie achter dat account zit.

— Iemand uit haar klas, dat kan niet anders.

— Misschien. Misschien niet. We organiseren in maart een sessie over pesten, met het CLB. Intussen raad ik u aan het account te blokkeren.

Ik blokkeerde het. De dag daarop verscheen er een ander account. “je_echte_vriendin_14”. Dezelfde zonsondergang. Dezelfde stem.

“Denk je dat je mama je kan beschermen, Loupiotte?”

Toen begon ik zelf te zoeken.

Ik maakte een lijst van iedereen die de bijnaam kon kennen. Mijn moeder, in Aat. Mijn zus, in Brussel. De vader van Lou, die haar al twee jaar niet meer belde. En een paar vriendinnen aan wie ik mijn leven vertelde bij een koffie, op de Place Saint-Pierre, op zaterdagochtend.

Toen nam ik een schrift en schreef de uren over. Alle uren. Vierhonderdtwaalf berichten, met de datum en de minuut. Drie avonden lang heb ik dat gedaan, aan de keukentafel, terwijl Lou in de kamer ernaast onrustig sliep.

Er waren veel berichten ’s nachts. Maar er waren er ook overdag. Op weekdagen. Om 10.20 uur, om 14.05 uur, om 11.40 uur.

Ik belde de opvoedster van het tweede jaar, een vriendelijke jonge vrouw die mevrouw Leclercq heette. Ik vroeg haar iets heel eenvoudigs: op dinsdag 10 februari, om 10.20 uur, waar waren de leerlingen van Lou’s klas?

Ze ging het na. Een uur later belde ze terug.

— Toets wiskunde, mevrouw. De hele klas. En bij toetsen liggen de telefoons in een bak op het bureau van de leerkracht. Uitgeschakeld. Ik heb het zelf gecontroleerd, ik hield toezicht.

Het was dus geen leerling uit haar klas.

Ik begon opnieuw met andere data. De zwemles. De uitstap naar het Museum voor Schone Kunsten. Telkens had het hele tweede jaar een alibi.

Het was geen kind.

Ik las de berichten opnieuw, met andere ogen. De “lol”, de “jij bent echt erg”, de emoji’s die huilen van het lachen. Plots klonk het allemaal vals. Als een volwassene die tieners nadoet die ze op de bus heeft gehoord.

Bleef de profielfoto over.

Een oranje zonsondergang boven de daken. Ik had er honderd keer naar gekeken zonder ze te zien. Die avond vergrootte ik ze op de computer, pixel per pixel.

Op de achtergrond, in het licht, zag je vijf torens. De Onze-Lieve-Vrouwekathedraal. Van bovenaf gezien, een beetje schuin, vanuit het westen.

En op de voorgrond, linksonder, zat een stukje reling. Een smeedijzeren balkonreling, groen geverfd, met in het midden een kleine, verbogen Franse lelie.

Ik hield op met ademen.

Ik had aan die reling al witte wijn gedronken. Een keer of tien. Op zomeravonden, terwijl we de zon zagen ondergaan achter de kathedraal en onze dochters dansjes instudeerden in de woonkamer.

Ik wist precies van wie dat balkon was.