Mevrouw Bertrand

Mevrouw Bertrand woont nog altijd in het huisje van blauwe steen achter de gemeenteschool, met geraniums voor de ramen en een tuinkabouter die in een lege schaal zit te vissen. De kabouter is zijn hengel kwijt. Hij vist met een gebalde vuist, op niets.

Ik bel aan op dinsdag vijf mei om veertien uur. Ik heb haar adres in het schrift van Jeanne gevonden en haar nummer in de online telefoongids, en ik heb haar niet vooraf gebeld. Ik wilde haar geen tijd geven om iets voor te bereiden, geen excuus, geen taart.

Ze doet open. Ze is eenenzeventig, heeft wit haar in een boblijn, een lila mohair vest en een bril aan een kettinkje. Ze is kleiner dan in mijn herinnering. Iedereen is kleiner dan in mijn herinnering. Ze kijkt me aan door de glazen deur, en dan doet ze open, en ze blijft op de drempel staan met haar hand op de klink.