Zeventien over twee

De telefoon ging om zeventien over twee.

Mathieu Kerbrat sliep niet. Hij sliep al eenennegentig dagen niet meer, niet in de zin die mensen daaraan geven: hij sliep in blokken van veertig minuten, tussen elf en vijf, en hij kende het plafond van zijn slaapkamer inmiddels beter dan de gezichten van zijn leerlingen.

Hij pakte de telefoon van het nachtkastje.

Op het scherm stond Onbekend nummer en daaronder het tijdstip.

02:17

Hij keek een seconde naar die vier cijfers, en zijn lichaam wist het eerder dan hij: zijn onderarmen werden koud en zijn hart begon te bonken alsof hij net vier trappen op was gelopen.

Er was één zeventien over twee in zijn leven. Eén. Op vijftien november 2009, om zeventien over twee 's nachts, had Élise hem gebeld na vijf weken scheiding en hem zeven woorden gezegd.

Ze waren begin oktober uit elkaar gegaan om een reden die hem zestien jaar later tegelijk ernstig en onvindbaar leek — iets met een appartement, een stad, een baan die ze niet wilde opgeven. Hij had vijf weken op de bank van een collega geslapen. Hij was achtentwintig en overtuigd dat het voorbij was.

De telefoon was midden in de nacht gegaan. Hij had haar naam gezien. Hij had opgenomen terwijl hij overeind kwam op een slaapbank, in het donker, bij iemand anders thuis.

Ze had gezegd: « Ik blijf hier. Vraag me niet waarom. »

En ze had opgehangen.

Ze waren daarna nooit meer uit elkaar gegaan, en ze hadden het nooit meer over die nacht gehad, of over de reden, of over de zeven woorden.

Niemand ter wereld kende dat tijdstip. Hij had het aan niemand verteld, niet aan zijn zus, niet aan de psycholoog die hij in februari drie keer had gezien.

Hij nam op.

— Hallo?

Er was niets.

Geen ademhaling, geen geruis, geen geluid. Een schone stilte, die van een open lijn.

— Hallo? Wie is daar?

Niets.

Hij ging rechtop zitten, deed de lamp aan en keek op het scherm om te controleren of het gesprek nog liep. Dat liep. De teller draaide. Elf seconden. Twaalf.

— Luister, zei hij, als u verkeerd verbonden bent…

Er klonk een piep.

Een korte, hoge piep — de piep van een oud antwoordapparaat, het soort dat je hoorde bij telefoons met een cassette, en dat nergens meer bestaat.

En toen, in zijn oor, in zijn slaapkamer, om zeventien over twee 's nachts, klonk de stem van Élise.

— Mathieu.

Hij bewoog niet.

Hij schreeuwde niet, hij liet de telefoon niet vallen, hij deed niets van wat hij zich had voorgesteld. Hij bleef in bed zitten, met zijn hand om het toestel geklemd, en luisterde zoals je luistert wanneer je bang bent een woord te missen.

— Mathieu, ik ben het.

Het was geen imitatie. Hij kende die stem al twintig jaar. Hij kende de manier waarop ze zijn naam aanzette, met nauwelijks nadruk op de tweede lettergreep. Hij kende het kleine schrapen in haar keel aan het begin van een zin, dat ze zelf niet hoorde en waarmee hij haar plaagde.

— Ik weet niet wanneer je dit hoort, zei de stem. Ik hoop zo laat mogelijk.

Hij sloot zijn ogen.

— Luister goed, want ik ga niet lang doen en want je zult willen ophangen.

Een pauze.

— Verkoop het huis niet.

Mathieu deed zijn mond open en zei niets, want hij had in een fractie van een seconde begrepen dat praten geen zin had.

— Ik weet dat je het gaat verkopen. Ik weet het omdat ik jou ken en omdat ik precies weet wat je doet als je er slecht aan toe bent: je ruimt op. Je zult de kasten in acht dagen hebben gedaan, en daarna blijft alleen het huis over om op te ruimen.

Negentien januari. Tien dagen erna. Hij had het contract op een maandagochtend voor de lessen getekend.

— Verkoop het niet, herhaalde de stem. Nog niet. Niet voordat je hebt gedaan wat ik je ga vragen.

Een stilte van twee seconden.

— In de slaapkamer. Achter het hoofdeinde. De muur.

Mathieu draaide zijn hoofd en keek naar de muur achter zich. Een gestucte muur, gebroken wit geverfd, met een stopcontact en een schakelaar voor het bedlampje.

— Breek de muur achter ons bed open.

Hij wachtte op het vervolg.

Er kwam geen vervolg.

De stem zweeg, er waren drie seconden niets, toen een klik, en de lijn werd verbroken.

Mathieu keek op het scherm. Gesprek beëindigd — 58 seconden.

Hij bleef in bed zitten, met de lamp aan, om achttien over twee 's nachts, met een warme telefoon in zijn hand.

Hij liep de achtenvijftig seconden in gedachten na, op volgorde, twee keer, want hij wist al dat hij de komende dagen zou proberen zich precies te herinneren, en dat een herinnering die je niet binnen vijf minuten vastlegt vervormt.

Stilte: twaalf seconden. Piep. « Mathieu. » Pauze. « Mathieu, ik ben het. » Dan het huis, dan de muur.

Twaalf seconden stilte voor de piep. Het was het enige detail dat nergens bij paste, en hij noteerde het zoals een leerling een gegeven noteert waarmee hij nog niets kan.

Toen deed hij wat iedereen zou hebben gedaan: hij belde terug.

Hij ging naar de gesprekslijst, selecteerde de bovenste regel en drukte.

De telefoon antwoordde hem, in kleine grijze letters: Onbekend nummer kan niet worden teruggebeld.

Hij probeerde het drie keer.

Toen bleef hij midden in de slaapkamer staan, op blote voeten op de koude vloer, kijkend naar een gebroken witte muur achter een hoofdeinde.

Zijn vrouw was op negen januari gestorven. Het was elf april.