Eenennegentig dagen

Om zeven uur ging hij naar beneden, zette koffie en dronk die niet.

De keuken was opgeruimd. Alles in dat huis was opgeruimd sinds twaalf januari: de kasten, de papieren, de kleren, de badkamerlades. Hij had het in tien dagen alleen gedaan, methodisch, met weigering van de hulp van zijn schoonzus, en zijn zus had in de gang aan de telefoon een zin gezegd die hij niet had mogen horen: hij ruimt het huis leeg alsof hij een dode verhuist die hij niet kende.

Hij opende zijn notitieboekje.

Het was een A5-blok met spiraal, gekocht bij de kantoorboekhandel in de rue Gambetta op veertien januari. Elke avond schreef hij op wat hij met zijn dag had gedaan. Geen gevoelens: handelingen. Maandag: les 8–12. Nakijken 14–16. Boodschappen. Wandeling 4,2 km. Notaris gebeld.

Hij was ermee begonnen om een reden die hij nooit had geformuleerd en die heel eenvoudig was: om te bewijzen dat hij iets met zijn dagen deed.

Hij schreef, bij elf april:

2.17 uur — gesprek, onbekend nummer, 58 s. Stem van É.

Hij keek naar de regel. Toen voegde hij eronder toe:

Ik heb het niet gedroomd. Ik stond om 2.20 uur en de lamp brandde.

Hij sloot het boekje.

Mathieu Kerbrat was vierenveertig, gaf zeventien jaar wiskunde aan het Lycée Montesquieu in Le Mans, en was sinds januari veertien kilo afgevallen. Dat wist hij precies omdat hij zich elke dinsdag woog, iets wat hij vroeger nooit deed.

Hij telde nu alles. De treden van de trap op school: tweeënveertig. De dagen: vanochtend eenennegentig. De kilometers die hij 's avonds liep om zich af te matten voor het slapengaan: tussen de drie en zes.

Toen zijn schoonzus in februari zei « het is nu drie maanden », had hij geantwoord: « Geen drie maanden. Eenennegentig dagen. » Ze had hem aangekeken, en hij had in die blik gezien dat hij iemand werd over wie mensen zich zorgen maken.

Hij had het huis op negentien januari te koop gezet, tien dagen na de begrafenis.

Zijn schoonzus vond het te vroeg. De notaris zei dat er geen haast was. Zijn zus zei dat je zo'n besluit niet in de eerste maand neemt, en ze had gelijk, en hij tekende toch, op een maandagochtend om acht uur, vóór zijn lessen, omdat hij de zondagnacht tot vier uur had doorgebracht in een huis van honderdtien vierkante meter waarvan er honderdzes nergens meer toe dienden.

Op negen januari om tien voor zes was op de D338, bij de afrit van Yvré-l'Évêque, een grijze Clio van de weg geraakt op een ijsplek en tegen een plataan gereden. Er was geen ander voertuig, geen getuige, geen noodoproep. Ze kwam terug van een afspraak in Connerré.

De makelaar kwam om negen uur.

Hij heette Ludovic, was dertig, en droeg schoenen met heel dunne zolen.

— We hebben zaterdag om twee uur een bezichtiging. Een stel van in de veertig, twee kinderen. Ze zoeken precies dit: drie slaapkamers, een tuin, dicht bij school.

— Goed.

— Ik loop het nog even met u door, als u het goedvindt. Er zijn twee of drie dingen.

Ze liepen rond.

In de woonkamer stelde de makelaar voor de foto's weg te halen. Mathieu zei ja.

In de keuken stelde hij voor het aanrecht leeg te maken. Mathieu zei ja.

In de slaapkamer bleef hij midden in de kamer staan en keek om zich heen.

— Mooie kamer. Hoeveel is het, zestien, zeventien meter?

— Zestien komma vier.

— Het hoofdeinde, zit dat aan de muur vast?

Mathieu keek naar de muur.

Het was een houten, gestoffeerd hoofdeinde van twee meter breed, dat Élise in 2015 had laten maken bij een stoffeerder in de rue Nationale en dat een bedrag had gekost waar ze zes maanden om hadden gelachen.

— Het zit vastgeschroefd, zei hij.

— Laat u het staan of neemt u het mee?

— Ik weet het niet.

De makelaar noteerde iets op zijn tablet.

— Zit er een schoorsteen achter? Ik zie een verspringing in het plafond.

Mathieu keek omhoog.

Er zat inderdaad een verspringing in het plafond, een band van twintig centimeter langs de muur, die hij twaalf jaar lang elke dag had gezien zonder hem te zien.

— Er zat er een, zei hij. We hebben hem in 2014 dichtgemaakt, tijdens de verbouwing.

— Jammer. Een schoorsteen verkoopt.

— Hij trok niet.

— Weet u wat op dit moment verkoopt? zei de makelaar terwijl hij zijn tablet wegborg. Lege huizen. Niet leeg van meubels: leeg van een leven. Mensen willen hun eigen leven projecteren.

— U bedoelt dat ik de foto's moet weghalen.

— Ik vraag u de foto's weg te halen, ja. Het is niet erg fijngevoelig van mij en dat weet ik.

— Het geeft niet.

Het gaf niet. Hij had ze al op twaalf januari allemaal weggehaald, op één na, in de gang boven, die hij niet had kunnen aanraken.

Toen de makelaar weg was, bleef Mathieu in de slaapkamer.

Hij ging op de rand van het bed zitten, aan de rechterkant, zijn kant, en keek naar de gebroken witte muur.

Hij dacht aan wat zijn schoonzus zou zeggen als hij haar over het telefoontje vertelde. Hij dacht aan wat een arts zou zeggen. Hij kende de woorden: rouw, hypnagoge hallucinatie, inslaapdroom. Hij had er in februari over gelezen, om drie uur 's nachts, op websites die hij vroeger nooit had bezocht.

Hij was vierenveertig, hij leerde tieners bewijzen voeren, en hij kende het verschil tussen een feit en een wens.

Het feit was dit: om zeventien over twee, een gesprek van achtenvijftig seconden.

Hij opende de gesprekslijst op zijn telefoon om het voor de zevende keer te controleren.

Het stond er nog steeds.