Dinsdag, 7.15 uur

Op dinsdag om 7.15 uur reed ik Kanab uit naar het zuiden, met de zon links van me en een gebroken belofte op de passagiersstoel.

Ik had niet meer dan twee uur geslapen. Met mijn kleren en mijn schoenen aan. Toen ik naar buiten ging, was de receptie leeg. Niemand zag me vertrekken, of iedereen.

Fredonia, met zijn silo's, zijn tankstation dat de pompen aanzette, en de post van de sheriff, waar ik langsreed met mijn ogen op de weg. Voorbij de stad, aan het eind van de grijze vlakte, versperde de Kaibab de horizon, lang en zwart van het bos, met witte strepen erop.

De weg klom. Eerst kwamen de jeneverbessen, daarna de pinyons, en halverwege de helling de hoge ponderosa's, kaarsrecht, met oranje schors die in de zon naar vanille ruikt, dat herinnerde ik me zonder het ooit te hebben geweten. Tussen de stammen verscheen sneeuw, aangestampt, vuil, vol naalden. De thermometer op het dashboard zakte naar één graad. Ik had geen jas bij me. Ik was vergeten dat het daarboven in april nog winter is.