Dinsdag, 13.30 uur

Om 13.30 uur stond ik achter op de parkeerplaats van de lodge in Jacob Lake, met de neus van de Corolla tegen een hoop grijze sneeuw, de telefoon tegen de voorruit geheven als een offergave, en ik had één streepje.

Eén maar. Het verscheen, verdween, kwam terug als ik het toestel naar het noorden kantelde. Ik hield het daar, met gestrekte arm, mijn elleboog tegen het stuur, en belde het enige nummer uit Flagstaff dat in mijn contacten stond.

Dana Whitfield nam op bij de tweede keer overgaan, wat niets voor haar was.

“Whitfield.”