Hoofdstuk 4
20 oktober
U gaat verder waar u gebleven was.
“'Op zondag 8 november heeft tussen ongeveer veertien en zestien uur een vrouw op het trottoir tegenover de woning van de melder gestaan.'”
Inspecteur Wattez leest zonder op te kijken. Ze heeft een bekertje koffie in haar linkerhand en het vel papier in haar rechter, en ze leest snel, met een licht noordelijk accent dat de woorden aan het eind afrondt.
“'Schedel gedeeltelijk kaalgeschoren, rode wollen muts. In die tijdspanne heeft de melder elf oproepen ontvangen van een onbekend nummer, die hij niet heeft beantwoord. Hij zegt te vrezen voor de veiligheid van zijn echtgenote en zijn zoon.'”
Ze legt het vel op het bureau. Eindelijk kijkt ze me aan.
“Bent u dat?”
“Ja.”
“Elf keer.”
“Ik heb ook geteld. Gistermiddag, op de stoep aan de overkant, met de klaptelefoon aan mijn oor. Hij heeft niet één keer opgenomen.”
Mijn antwoord bevalt haar niet.
Haar kantoor is op de tweede verdieping. Twee bureaus tegenover elkaar, een dode plant in een reusachtige yoghurtpot, een radiator die bonkt als iemand die naar binnen wil. Door het raam de parkeerplaats, en de heldere, koude lucht van een maandag van drie graden.
Gisteravond om acht uur ging de klaptelefoon in mijn hotelkamer. Een vrouwenstem, gehaast: “Inspecteur Wattez. Morgen negen uur. U meldt zich bij de balie.” Ze had mijn nummer omdat het in de melding van Grégoire staat.
Dat heeft hij dus gedaan. Hij heeft zijn telefoon gepakt, hij heeft mijn nummer overgeschreven, hij is naar het politiebureau gegaan, en hij heeft melding van me gemaakt.
Ik draag een spijkerbroek die te kort is en een flessengroene trui, vanochtend om acht uur gekregen van een kledingbank bij het station. De rode muts heb ik gisteren op de markt van Wazemmes gekocht, drie euro, van het geld van de maatschappelijk werker. Ik zet hem niet af. Ik wil niet dat ze naar mijn litteken kijkt terwijl ik praat.
“Weet u hoe dat heet, wat u zondag hebt gedaan?” zegt ze. “Dat begint op belaging te lijken. De volgende keer wordt het een aangifte, en dan kan ik niets meer voor u doen.”
“In dat huis zit mijn zoon.”
“Dat zegt u.”
Ze slaat een spiraalblok open. Haar nagels zijn kort afgekloven, tot op het vel.
“Ik heb een dossier. Het uwe, als u tenminste de vrouw van het jaagpad bent. Ik heb het sinds 17 oktober. Er staat in: een vrouw bewusteloos aangetroffen, half in het water, hoofdwond aan de achterkant van de schedel. Val of klap. De forensisch arts zegt 'verenigbaar met beide'.”
“Ik ben niet gevallen.”
“Weet u dat nog?”
Ik zou kunnen liegen. Dat zou makkelijker zijn.
“Nee. Ik weet nog dat ik in de gang mijn schoenen strikte. Daarna herinner ik me een plafond.”
Ze schrijft. Ze ziet er niet teleurgesteld uit. Ze ziet eruit als iemand die liever heeft dat je haar geen verhaaltjes vertelt.
“We lopen de data nog eens door,” zegt ze. “Want de data kloppen bij u niet.”
“Ze kloppen, mijn datums.”
Ze bladert.
“Op maandag 2 november, om twaalf over drie 's middags, hebt u vanaf de telefoon op uw kamer een mobiel nummer gebeld. Vijftien seconden.”
“Mijn nummer. Het enige wat ik me die dag kon herinneren. Een vrouw nam op, ze zei 'Hallo?', ik zei: 'Met Nadia, ik lig in het ziekenhuis…' Ze hing op. Ik dacht dat ik me in één cijfer had vergist.”
“U had zich niet vergist. Het is het nummer van mevrouw Nadia Castan.”
“Het is het mijne.”
Ze gaat er niet op in. Ze slaat een bladzijde om.
“Op woensdag de 4e geeft u eindelijk uw adres in Marquette op. Een collega belt dezelfde dag de heer Castan.”
Ze leest.
“'De heer Castan verklaart: mijn vrouw zit naast me.' 's Avonds gaat er een patrouille langs. De vrouw des huizes toont de identiteitskaart van Nadia Castan. Mijn collega heeft het afgesloten.”
Ik zeg een tijdje niets.
4 november. Drie dagen voordat hij me op zijn sokken de deur opendeed.
“Hij wist het,” zeg ik. “Sinds woensdag wist hij dat er in het ziekenhuis een vrouw lag die zei dat ze Nadia heette. Hij wist dat ze een gat in haar hoofd had. Hij is niet komen kijken.”
“Hij zegt dat hij geen enkele reden had om te komen. Zijn vrouw zat naast hem.”
“Vindt u dat normaal? Een man hoort dat een gewonde onbekende de naam van zijn vrouw draagt, en hij komt niet eens uit nieuwsgierigheid kijken?”
Wattez neemt een slok koude koffie. Ze trekt een vies gezicht.
“Ik vind dat heel veel mensen niet komen kijken, mevrouw.”
Ze is vanochtend om half acht in de rue des Haleurs langs geweest, voordat Grégoire naar zijn werk ging. Ze zegt het zonder omwegen.
“Identiteitskaart, gezondheidsboekje van de kleine, trouwboekje. De man, het tienermeisje. De baby in zijn kinderstoel. Alles in orde.”
“Natuurlijk is alles in orde. Het zijn mijn papieren.”
“Of de hare.”
“Laat iemand uit Toulouse komen. Mijn beste vriendin. Mijn collega's van de apotheek. Wie dan ook die me langer kent dan twee maanden.”
Ze zucht. Het is het eerste menselijke wat ze doet sinds ik binnen ben.
“Luister. Voorlopig ligt er op mijn bureau een familieconflict. Een slachtoffer met een schedeltrauma, zonder papieren, dat het een zegt. Een getrouwd stel, met papieren, dat het tegenovergestelde zegt. Ik stuur een verzoek om verhoor naar Toulouse. Dat gaat weken duren.”
“Weken.”
“Ik heb geen vliegtuig, mevrouw. Ik heb een formulier.”
Dus haal ik de creool tevoorschijn.
Ik heb hem in een papieren zakdoekje gewikkeld, in vieren gevouwen, onder in de zak van de spijkerbroek. Ik leg hem op haar bureau en vouw het zakdoekje open. Ik schuif hem met mijn vingertop naar haar toe.
“Hij zat bij mijn spullen van 17 oktober. Het ziekenhuis heeft hem op de lijst gezet van wat ze bij me hebben gevonden. Kijk naar de sluiting. Hij is losgerukt.”
Wattez kijkt ernaar zonder hem aan te raken.
“En?”
“Ik heb geen gaatjes in mijn oren.”
Ik zet mijn muts af. Ik laat haar mijn linkeroor zien, daarna het rechter, aan de kant van het litteken. Ze kijkt naar mijn oorlellen. Ze kijkt lang, langer dan naar het litteken.
Ze trekt een la open, haalt er een paar blauwe handschoenen en een zakje uit. Ze pakt de creool bij het scharnier en laat hem in het zakje glijden. Ze schrijft op het etiket.
“Ik verzegel hem als bewijsstuk,” zegt ze. “Ik beloof u niets.”
“Ik heb u niets gevraagd.”
Ze trekt een wenkbrauw op. Een mondhoek beweegt, nauwelijks.
Ik vraag haar om een telefoon. Er staat nog maar net iets meer dan drie euro op de klaptelefoon, en Montreal zou dat in één minuut opvreten.
Ze aarzelt, geeft me de hoorn van haar toestel.
“Kort houden. Ik krijg op mijn kop voor internationale gesprekken.”
Het is elf uur. In Montreal is het vijf uur 's ochtends. Ik toets uit mijn hoofd het nummer van Kenza in, mijn grote zus. Ik heb het in zes jaar niet ingetoetst. De cijfers komen vanzelf, in de goede volgorde.
Drie keer overgaan. De voicemail. Haar stem, lager dan in mijn herinnering, in het Frans, daarna in het Engels.
Ik weet niet wat ik moet zeggen. De laatste keer dat ik haar sprak was aan de telefoon, in april 2020, en ik heb toen tegen haar gezegd dat ze altijd ver weg was geweest.
“Ik ben het,” zeg ik. “Met Nadia. Bel me terug op dit nummer, alsjeblieft.”
Ik zeg het nummer van de klaptelefoon op. Ik hang op.
Wattez doet alsof ze in haar dossier leest.
“Er is hier nog iemand die me kent,” zeg ik. “De kinderarts in Marquette. Ik ben op 22 september met Sacha bij haar geweest, voor een bronchiolitis. Ze heeft me een kwartier gezien. Ze zal me herkennen.”
“Misschien.”
“Waarom misschien?”
Wattez slaat haar blok dicht.
“Omdat ze dertig kinderen per dag ziet. Ze kijkt naar het kind.”
Ze staat op. Ze blijft staan, de handen in de zakken van haar kakigroene parka, voor het raam.
Ze draait zich niet meteen om.
“Ik heb uw kinderarts gebeld. Ze heeft Sacha op 20 oktober gezien voor een oorontsteking. Met zijn mama.”
De radiator bonkt. Ik denk aan de datum. Ik draai hem om en om in mijn hoofd, zoals je een doosje medicijnen omdraait om de houdbaarheidsdatum te controleren.
“Op 20 oktober lag ik in coma.”