Zij nam mijn plaats in

Marquette-lez-Lille, een zaterdag in november, 11.10 uur. Na drie weken in het academisch ziekenhuis van Lille staat Nadia Meziane buiten, haar hoofd aan één kant kaalgeschoren, een plastic bandje om haar pols: ONBEKENDE V. — geboren 01/01/1990. Ze is op 17 oktober gevonden aan de oever van de Deûle, zonder papieren, met een wond achter op haar hoofd. Ze belt aan bij haar eigen huis. Een vrouw doet de petrolblauwe voordeur open, met Sacha, Nadia's zoontje van veertien maanden, op haar arm. Ze draagt Nadia's grijze vest, het vest dat Nadia's moeder heeft gebreid, en Sacha draait aan de parelmoeren knoop. “U hebt zich vast in het huis vergist, mevrouw.”

Dan komt Grégoire, haar man, aan de deur. Hij kijkt haar aan zoals je kijkt naar een bezorger die op de verkeerde verdieping heeft aangebeld, en draait zich dan om naar de andere vrouw: “Nadia, bel de politie.” Waar de agenten bij staan, geeft de vrouw Nadia's identiteitskaart af. “Het zou jullie allebei kunnen zijn.” Grégoire zweert dat hij deze mevrouw nog nooit heeft gezien. En Ambre, vijftien, de stiefdochter die Nadia al vijf jaar opvoedt, komt de trap af, kijkt haar lang aan en zegt: “Ik heb haar nog nooit gezien.”

In de envelop met haar spullen zitten een horloge dat niet meer aangaat, één hardloopschoen en een gouden creool met een verbogen sluiting, die ze in haar vuist hield toen ze werd gevonden. Nadia heeft nooit gaatjes in haar oren gehad. Inspecteur Wattez ziet alleen een familieconflict en belooft niets. Haar vriendinnen in Toulouse hebben vanaf haar eigen telefoon een bericht gekregen dat ze haar niet moeten geloven. En de kinderarts heeft Sacha op 20 oktober gezien, met zijn mama, op een dag dat Nadia in coma lag. Zonder papieren, zonder telefoon, zonder één getuige: hoe bewijs je dat je jezelf bent, als alles wat het bewijst in handen is van een ander?

Een psychologische thriller over een vrouw die wordt uitgewist, een man die haar verloochent en een jongetje dat naar iedereen toe gaat die hem vasthoudt.

Pure fictie: alle personages zijn bedacht, de rue des Haleurs bestaat niet en er wordt geen echte misdaad naverteld. Het boek gaat over een aanval, buiten beeld, psychologische manipulatie, een bedreiging van een jong kind en een poging tot moord, zonder seksuele scènes. De personages en gebeurtenissen in deze roman zijn verzonnen.