De meneer van de overkant

Van station Lille-Flandres naar het jaagpad langs de Deûle is het een uur en een kwartier lopen, en ik doe het in het donker.

Ik vertrek om half zes uit het hotel. Het is 11 november, een woensdag, een feestdag. De stad slaapt. De paar auto's die er rijden, hebben hun koplampen nog geel van de nacht. Ik loop snel, mijn handen in de mouwen van de anorak, om niet te hoeven denken.

Op woensdag en zaterdag liep ik hard. Ik ging om twintig over zes de deur uit, nam het steegje aan het eind van de straat, liep richting Wambrechies en was terug voordat Sacha wakker werd. Een uur voor mezelf. Het enige van de week.