Een bug

Nadia nam op bij de eerste beltoon, met een huilend kind achter zich en een pan die overkookte, en ze riep “Lucía!” alsof ze elkaar in geen tien jaar hadden gezien, terwijl ze elkaar met Kerstmis nog hadden gezien.

“Wacht, wacht, ik zet het vuur uit. Ilyas, laat je zus los. Loslaten, zei ik. Zo. Wat is er? Is er iets met je moeder?”

“Met haar is alles goed. Ik wou je iets stoms vragen.”

Het was maandag, half negen 's avonds. Lucía had de hele dag gewacht met bellen, en zichzelf voorgehouden dat het belachelijk was, dat het kon wachten, dat Nadia zou lachen. Ze zat in de auto, geparkeerd voor de kraamafdeling, twintig minuten voor haar dienst, de motor uit, de verwarming die afkoelde.

“Jouw DNA-test. Die van 2024. Dat was toch Filiora?”

“Ah! Heb jij hem ook gedaan? Ik wist dat je het uiteindelijk zou doen. Zie je wel, geniaal, hè? Hoeveel procent Marokkaans ben jij?”

“Twee procent.”

“Ik zes! Papa wordt er gek van. Hij zegt dat er een Moor in de familie zit en dat het de schuld van zijn oma is.”

“Nadia. Heb je je account nog? Zijn je matches zichtbaar?”

“Tuurlijk. Ik heb zelfs een nicht in Málaga, Maribel, een Ruiz García, we schrijven elkaar. Haar opa en de mijne waren broers. Ze heeft me foto's gestuurd van het dorp, van de kerk, van het graf van mijn overgrootvader, alles. We hebben tweehonderdveertig dinges gemeen. Centimorgans. Hoezo?”

Lucía keek door de voorruit. Een ambulance reed de binnenplaats op, zonder sirene, het zwaailicht uit.

“Ik zie je niet,” zei ze.

“Hoe bedoel je, je ziet me niet?”

“In mijn lijst. Ik zie je niet staan. Jou niet en Maribel niet.”

Nadia zei een seconde niets. Bij Nadia was een seconde stilte een gebeurtenis.

“Dat is een bug,” zei ze. “Dat gebeurt. Er zijn overal bugs. Ik had een bug bij mijn bank, ze hebben de huur twee keer afgeschreven. Stuur ze een mailtje.”

---

Lucía schreef hun tijdens haar pauze van twee uur 's nachts, op de computer in de dienstkamer, tussen twee monitorstroken door. Ze schreef in het Frans, beleefd, precies, zoals ze haar overdrachten schreef: haar naam, het nummer van haar kit, de naam van haar nicht, ongeveer wanneer haar nicht de test had gedaan, en dat haar nicht wel andere matches zag terwijl Lucía haar nicht niet zag.

Het antwoord kwam dinsdag om elf uur, toen ze sliep. Ze las het om drie uur 's middags, in bed, met de gordijnen dicht.

“Geachte mevrouw Morales, dank u voor uw bericht. We hebben uw profiel en dat van de vermelde persoon nagekeken. Beide analyses zijn geldig en normaal verwerkt. Bij beide profielen staat het zoeken naar matches aan. We stellen geen technische afwijking vast. We herinneren u eraan dat volle neven en nichten altijd DNA delen: gemiddeld 870 cM, nooit minder dan ongeveer 400. Dat twee personen geen match hebben, kan verschillende verklaringen hebben, onder meer een andere familieband dan u veronderstelt. Meer informatie vindt u op onze pagina 'Onverwachte ontdekkingen'. Met vriendelijke groet, De klantenservice van Filiora.”

Onverwachte ontdekkingen. Ze klikte niet. Ze wist wat er op die pagina zou staan. Foto's van mensen die elkaar op perrons om de hals vielen. Een nummer van een psychologische hulplijn.

Nooit minder dan vierhonderd. Zij had niets. Geen vierhonderd. Geen honderd. Geen tien. Nul.

---

Om half zes kwam Thomas thuis met een tas vol toetsen en een stokbrood. Ze zat in de keuken, haar telefoon omgekeerd op tafel. Hij zag het aan haar hand, die bij haar oor was.

“Wat is er?”

Ze liet hem het bericht zien. Hij las het staande, met zijn jas aan, het stokbrood onder zijn arm. Hij las het nog een keer. Thomas las altijd twee keer, beroepshalve: de eerste keer om het te begrijpen, de tweede om te weten wat de schrijver wilde verbergen.

Hij ging tegenover haar zitten zonder zijn jas uit te trekken.

“Goed,” zei hij. “Goed. Dan zijn er twee mogelijkheden.”

“Zeg het maar.”

“Misschien is Nadia niet…”

Hij maakte de zin niet af. Hij was te beleefd om oom Juan in zijn eigen keuken door het slijk te halen. Maar ze zag het vervolg: misschien had de tante, de vrouw van Juan, ooit, in 1987, met een buurman, een collega, een onbekende. Het gebeurde. Het gebeurde vaker dan mensen dachten. Ze had het in de verloskamer gezien, een of twee keer, een vader die te lang naar de baby keek en niets zei.

“Nadia heeft het gezicht van Juan,” zei Lucía. “Ze heeft zijn neus, zijn kin, zijn stem. Ze heeft zelfs zijn handen. En Maribel is familie van Nadia. Maribel is een García uit Málaga. Als ik een García was, zou ik ook iets met Maribel delen.”

“Dan…”

“Of misschien ligt het aan mij.”

Thomas antwoordde niet. Eindelijk trok hij zijn jas uit, vouwde hem over de rugleuning van de stoel en zette water op voor thee waar geen van beiden zin in had.

---

Ze sliep die nacht niet, ook al had ze geen dienst. Ze lag naast Thomas, die op zijn rug sliep, de handen gevouwen op zijn borst als een grafbeeld, en ze liet komen wat kwam.

Wat kwam, was Triana.

De zomers. Alle zomers van haar kindertijd, tot ze tien was. De Ford Sierra van haar vader volgeladen tot aan het dak, het zeil op de imperiaal vastgezet met spanbanden, de Belgische chocolaatjes voor de familie in een koelbox die niets koel hield. Twee dagen rijden. De nacht in een hotel aan de grote weg, bij Burgos, waar haar vader met zijn kleren aan sliep. De pas van Despeñaperros, de rode rotsen, haar moeder die een kruis sloeg in elke bocht. En de hitte die door de open ramen binnenkwam, een hitte die ze alleen daar kende, die naar teer en venkel rook.

Het appartement van tante Pepa. Op de derde, in een smalle straat bij een kerk, met een betegelde patio waar de was hing en kanariekooitjes op de balkons. Pepa was de oudere zus van Charo, dik, vrolijk, weduwe, met een snor die ze niet verborg. Ze noemde Lucía la belguita. Ze gaf haar stiekem geld voor ijsjes, achter Charo's rug, en Charo wist het en deed alsof ze van niets wist.

En de buurvrouw.

Lucía wist haar naam niet meer. Ze herinnerde zich de vrouw. Een jonge, magere vrouw die niet lachte. Die aan de overkant woonde, of er geregeld kwam, op dezelfde overloop, bij een oude dame. Die pestiños bakte, die gefrituurde koekjes met honing en anijs, in een grote zwarte pan, en er altijd een paar voor Lucía opzijlegde in bakpapier. Die haar haar kamde. Dat wist Lucía nog heel precies: de handen van die vrouw in haar haar, die de knopen eruit haalden zonder te trekken, met een geduld dat Charo niet had. En een droefheid om haar heen, als een geur. Ze had nooit geweten waarom de vrouw van de overkant droevig was. Ze wist alleen nog dat je haar ook geen vragen stelde.

En er was het meisje. De dochter, of de kleindochter, van het huis aan de overkant. Donker, klein, mager, de knieën altijd geschaafd, die met haar speelde op de overloop, op de patio, op straat, bikkelen, hinkelen, elkaar dingen vertellen die ze vergeten was. Ze herinnerde zich een schorre stem, voor een kind. Een lach. Ze herinnerde zich de naam niet.

En op een zomer niets meer.

Ze was tien. Of elf, de zomer dat ze er niet heen waren gegaan. Ze had het gevraagd. Ze wist nog dat ze het aan tafel had gevraagd, en wat Charo had geantwoord terwijl ze een schnitzel sneed, zonder op te kijken:

“We gaan er niet meer heen. Pepa is dood.”

En dat was alles. Ze waren er nooit meer heen gegaan. Geen Ford, geen zeil, geen pestiños. Charo was sindsdien nooit meer naar Sevilla teruggegaan. Geen enkele keer. Op haar tiende had Lucía dat normaal gevonden. Op haar twintigste triest. Op haar dertigste dacht ze er niet meer aan. Ze was maar één keer in Sevilla geweest, met Thomas, in 2008, drie dagen als toerist, de kathedraal, het Alcázar, en ze had de straat van Pepa niet gezocht. Ze wist niet eens waarom ze hem niet had gezocht.

Naast haar draaide Thomas zich om en mompelde iets in het Nederlands.

Lucía pakte haar telefoon van het nachtkastje, zette de helderheid op het laagst en opende Filiora opnieuw.

Er was nog de andere kant. Als ze geen García was, had Charo misschien… Ze duwde de zin weg. Ze had de zin niet nodig. Ze had een naam nodig.

Antonio Morales. De zoon van de broer van haar vader. Tweeënvijftig, lasser in Seraing, een snor als een rijkswachter, een vrouw uit Luik die de beste wafels ter wereld bakte. Hij had de test in 2025 gedaan, na de dood van Manuel, omdat de ouderen hun verhalen meenamen als ze gingen, zei hij, en hij wilde weten wat er overbleef. Hij had het de zomer daarvoor verteld, op Charo's tachtigste, in de achterzaal van een restaurant bij het Zuidstation. Hij had “Filiora” gezegd, Lucía was er bijna zeker van. Hij had gezegd dat hij in Argentinië Morales had gevonden, afstammelingen van een oom die in 1920 was vertrokken.

De zoon van de broer van haar vader. Een volle neef. Nooit minder dan vierhonderd.

Ze tikte “Morales”.

Het waren er drie. Een Rosa Morales, Mexico-Stad, verre nicht, 22 cM. Een José Luis Morales, Zaragoza, 18 cM. Een Morales zonder voornaam, in Peru, 9 cM. Morales zoals er honderdduizenden rondliepen in de Spaanstalige wereld, Morales bij toeval, het soort wildvreemden met wie je iets deelt bij de gratie van één gemeenschappelijke voorouder, gestorven in de zeventiende eeuw.

Ze tikte “Antonio”. Ze tikte “Luik”, “Seraing”, “België”. Ze scrolde de hele lijst nog eens door, een tweede keer, met de traagheid van een vrouw die hechtingen telt.

Antonio stond er ook niet in.

Naast haar vroeg Thomas, zonder zijn ogen open te doen, wat ze zocht.

“Mijn vader,” zei ze.