Het botenhuis

Sinds de zondag van de taart had Livia alleen nog moederzinnen tegen me gezegd, bij de lunch en bij het avondeten, waar Pina bij was. Trek een trui aan. Eet. Heb je je vitamines genomen. De rest van de tijd was ze in de seteria of op zolder. Op maandag had ze zoals altijd het menu van de week geschreven. Er zaten geen noten in. Tommaso keek niet meer hoe ik at. Hij keek naar Livia.

Op donderdag 5 maart had de kerkklok net middernacht geslagen toen ze in mijn deuropening verscheen.

Ik sliep niet. Ik sliep nooit voor tweeën. Ik lag aangekleed op de deken, mijn handen gevouwen op mijn buik, en keek hoe de sterren op het plafond uitgingen. Ik hoorde haar naar boven komen. Deze keer niet op sloffen. Platte schoenen met rubberzolen, die bijna geen geluid maakten op de rode loper.