Twaalf september

Het eerste wat Anaïs Delcourt als eigenares van Hotel Beaumanoir deed, om tien over zeven 's ochtends, was de dienstrap nemen.

Ze merkte het niet. Niemand anders merkte het ook, want iedereen deed het: de dienstrap kwam rechtstreeks achter de balie uit, hij vermeed de hal, hij vermeed de gasten, en een hotelhoudster die om zeven uur 's ochtends haar eigen hal doorkruist verliest vier minuten aan goedemorgens.

Mehdi Larbi keek op van het scherm.

— U bent vroeg.

— Ik ben op tijd. U bent degene die laat eindigt.

— Ik eindig al zes jaar om zeven uur, mevrouw Delcourt.

— Anaïs.

— Dat weet ik, zei hij. Ik heb er drie weken voor nodig.

Hij had een mok, een rood notitieboekje links van zich, en het nachtrapport open op het scherm. Elf kamers bezet van de zesentwintig, één vertrek om vijf uur voor een trein, een lekkage gemeld op 108 en al gerepareerd, verder niets. Hij gaf haar alles in veertig seconden, op volgorde, zonder commentaar. Het was precies wat zij haar receptionisten in Lyon liet doen, en ze dacht dat ze goed zou opschieten met deze man.

Haar vader was op negentien maart gestorven. Het had vijf maanden geduurd voor de nalatenschap rond was, twee om netjes ontslag te nemen bij het viersterrenhotel waar ze hoofd logies was, en drie weken om een appartement in Lyon leeg te halen en een stationwagen vol te laden. Het was twaalf september. Ze was vierendertig, had een hotel met zesentwintig kamers in Autun, elf werknemers, een jaarlijkse bezettingsgraad van eenenzestig procent en een heel duidelijk idee van wat ze ermee ging doen.

— Ik neem de planning weer over, zei ze. Niet om u te controleren. Om hem te leren kennen.

— Hij is van u.

Ze ging op zijn plaats zitten — de plaats van haar vader, de te lage stoel, de muismat versleten op de plek van zijn pols — en opende het reserveringssysteem.

Het was een oud hotelsysteem, zo'n programma dat je één keer installeert en vijftien jaar houdt omdat het personeel het eindelijk uit het hoofd kent. Ze kende het. Ze had er op haar drieëntwintigste mee gewerkt, in de zomer, tussen twee stages door, in de overtuiging dat ze nooit zou terugkomen.

Ze begon bij september, uit gewoonte: je beoordeelt een hotel niet op de lopende maand, je beoordeelt het op de magere. Dus ging ze door naar oktober, en daarna naar november, want november is de maand die laat zien of een huis staat. Een provinciehotel dat in augustus vol zit verdient geen enkele lof. Een provinciehotel dat in de tweede week van november vol zit heeft een directeur.

November was behoorlijk. Twee congressen bij de kamer van koophandel, een boekenbeurs, een bruiloft op de tweeëntwintigste. Ze scrolde door de dagen, met halfgesloten ogen, en telde overnachtingen zoals je kleingeld telt.

Toen ging ze drie dagen terug.

Er stond een reservering op zeventien november die niet in lijn lag met de rest.

Ze vergrootte hem.

17/11 – 18/11. 1 nacht. 1 persoon. Kamer 214. Status: gegarandeerd. Betaling: contant, voldaan. Gast: DELCOURT ANAÏS.

Ze las het opnieuw. In twaalf jaar vak had ze reserveringen op haar eigen naam gezien: dat doe je wanneer je een kamer blokkeert om een technische reden, een inspectie, een vakman, onderhoud. Je zet de naam van de baas erop zodat niemand eraan komt.

Alleen reken je hem niet af.

Ze bewoog de muis over de regel. Het bedrag stond er, vijfennegentig euro, betaald, met een boekingsnummer en alles wat nodig is om in de ogen van een accountant te bestaan.

— Mehdi.

— Ja.

— Blokkeren we weleens kamers op naam van het huis?

— Voor vaklui, ja. Uw vader deed dat voor de schilder.

— En rekenen we die af?

Hij kwam achter haar staan, keek naar het scherm, en ze voelde dat hij er langer over deed dan zeven regels vergen.

— Nee, zei hij ten slotte. Die rekenen we niet af. Een blokkering is een kamer die uit de verkoop gaat. Dit — hier heeft iemand u een nacht verkocht.

— Aan mij.

— Aan u.

Ze boog zich voorover. Ze had de gewoonte om, als iets niet klopte, eerst het domste te controleren, want het is bijna altijd het domste. Ze opende de kamerlijst.

Tweede verdieping. 209, 210, 211, 212, 213, 215, 216.

Ze telde opnieuw. Zeven kamers op de tweede. Ze had er zesentwintig in totaal: acht op de eerste, zeven op de tweede, zes op de derde, vijf in de vleugel.

Ze typte 214 in het zoekveld. Het systeem gaf een lege regel terug en een melding die ze uit het hoofd kende: geen resultaten.

— Mehdi, is er een 214?

— Er is een 213 en een 215.

— Dat vraag ik niet.

Hij antwoordde niet meteen. Hij zette zijn mok neer, en dat kleine gebaar, het vier centimeter verplaatsen van een mok op een balie, was het eerste die ochtend dat haar onnatuurlijk voorkwam.

— Nee, zei hij. Er is geen 214.

— Sinds wanneer?

— Sinds ik hier ben. Zes jaar.

Ze scrolde terug naar de regel van zeventien november. Vijfennegentig euro, voldaan, voor één nacht in een kamer die niet bestond, op naam van een vrouw die die dag het hotel had overgenomen.

Achter haar ging de deur van de hal open voor de eerste ontbijtgast, en de geur van koffie kwam uit de salon. Het was zesentwintig over zeven. Anaïs Delcourt was zestien minuten eigenares.

Hotel Beaumanoir had geen kamer 214. Het had er nooit een gehad.