Het sleutelbord

Het sleutelbord van het Beaumanoir was een gelakte eiken kast uit 1954, vastgeschroefd aan de muur achter de balie, met veertig haken in vier rijen en een koperen plaatje boven elke haak. Het diende nergens meer voor sinds de kamers op keycards waren overgegaan, behalve voor drie dingen: de loopsleutels van de huishouding, de sleutels van de technische ruimtes, en mooi staan op de foto's van de website.

Anaïs klom op het opstapje en keek er voor het eerst in haar volwassen leven echt naar.

Eerste rij: de begane grond, de kelders, de linnenkamer, de opslag, de stookruimte — nee, niet de stookruimte, verbeterde ze zichzelf toen ze beter las: technische ruimte. Tweede rij: de eerste verdieping, 101 tot 108. Derde rij: de tweede.

209. 210. 211. 212. 213. 215. 216.

Zeven koperen plaatjes, zeven haken, en tussen de 213 en de 215 een lege haak waarvan het plaatje was weggehaald. Je zag de twee schroefgaten, en een donkerder rechthoek in de lak, precies zo groot als een plaatje, waar het hout vijftig jaar lang geen licht had gekregen.

Ze stapte van het opstapje.

— Sylviane.

De huishoudster bleef staan met haar stapel lakens.

— De lege haak op de tweede, tussen de 213 en de 215. Wat zat daar?

— Niets.

— Er zitten twee schroefgaten.

Sylviane Berthoud was zevenenvijftig, had negenentwintig jaar in het huis gewerkt, en bezat het zeldzame vermogen om te zeggen dat ze iets niet wist zonder dat het haar iets kostte.

— Dan zat er een plaatje, zei ze. Wat mij betreft zit er sinds ik hier ben een gat. U weet hoe dat gaat met zulke kasten, er is honderd keer aan gerommeld. Ze hebben de hele verdieping opnieuw genummerd toen ik met zwangerschapsverlof was, in 2004. Daarna had ik kamers met nieuwe nummers, en ik heb er zes maanden over gedaan om me niet meer te vergissen.

Anaïs verstarde.

— Hebben ze in 2004 opnieuw genummerd?

— Ze hebben de hele verdieping veranderd. Er werd verbouwd. Er werd dat jaar overal verbouwd, vanwege de voorschriften. Ik kwam terug bij mijn kamers met nieuwe nummers en één gang minder.

— Eén gang minder?

— Bij wijze van spreken.

Ze liep weg met haar lakens. Anaïs bleef voor de kast staan.

Ze kon twee dingen goed in dit vak: een exploitatierekening lezen en een gebouw lezen. Een gebouw liegt minder dan een rekening. Een gang heeft een lengte, deuren hebben een hart-op-hartafstand, en als je zeven deuren hebt over een afstand die er ooit negen droeg, valt dat meteen op.

Ze ging via de dienstrap naar de tweede, nam de gang vanaf het noordelijke eind, en liep langzaam, tellend tussen de deuren.

209, elf passen. 210, elf passen. 211, elf passen. 212, elf passen. 213, elf passen.

Toen drieëntwintig passen.

Toen 215.

Ze liep het terug om zeker te zijn. Drieëntwintig. Een dubbele afstand, zonder deur, behangen met dezelfde beige wandbekleding als de rest van de verdieping, en een wandlamp precies in het midden, alsof iemand had gewild dat die muur eruitzag alsof hij zo was ontworpen.

Aan het eind van de gang, voorbij de 216, zat een grijze stalen deur zonder plaatje, zonder nummer, met een veiligheidscilinder en een rubberen strip onderaan.

Ze legde haar hand erop, uit nieuwsgierigheid, zoals je een deur aanraakt. Toen trok ze hem terug en keek naar haar handpalm zonder te begrijpen waarom ze dat had gedaan.

Ze haalde een rolmaat uit de werkplaats en kwam terug.

Tussen de deurpost van de 213 en die van de 215 zat vier meter zestig. De andere afstanden waren twee meter twintig, op drie centimeter na, wat de normale regelmaat is van een gebouw uit 1954 waarvan de wanden in één keer zijn gezet. Vier meter zestig was precies twee keer twee meter dertig.

Ze noteerde het getal op haar telefoon, want ze noteerde altijd getallen, en ging naar de salon.

In de kleine salon hingen zes ingelijste foto's van het hotel uit verschillende tijden. Haar grootmoeder voor de deur in 1961. De gevel onder de sneeuw. Een bruiloft uit de jaren zeventig met veertig mensen op de trap. En een opname van de tweede verdieping, recht door de gang, in zwart-wit, op papier dat onderaan geel was geworden.

Anaïs haalde de lijst van de muur en nam hem mee naar het raam.

Je zag de gang wegvluchten, de wandbekleding van toen, een sidetable met een vaas, en de deuren links en rechts. Op de eerste links ving een koperen cijfer het licht. Op de tweede ook. De derde was te ver om te lezen.

Ze telde de deuren.

Negen.

Ze zette de lijst terug op de schoorsteenmantel, heel voorzichtig, alsof voorzichtig zetten iets veranderde.

Ze ging weer naar beneden.

— Mehdi, waar liggen de papieren registers?

— Welke?

— Die van voor de computers. De politieregisters, de nachtrapporten, wat we bewaren.

— In de kelder, in de opslag achterin. Alles vanaf de jaren tachtig. Uw vader gooide nooit iets weg.

Elke sleutel in huis had een label. Dat was de regel van haar grootmoeder geweest, overgenomen door haar vader: een sleutel zonder label is een verloren sleutel. Er waren vergeelde labels uit 1980 en gedrukte labels van vorig jaar, maar er zat op alles een label, tot op de sleutel van de gasmeter.

Ze haalde de bos van de technische ruimtes van het bord, en toen ze hem eraf nam zag ze dat er één sleutel meer aan hing dan het label aankondigde. Een platte koperen sleutel, met vierkante kop, zonder gekleurde ring en zonder label.

Ze keek er twee seconden naar, hing hem terug, en ging naar de kelder.

De opslag rook naar karton en stookolie. De registers stonden er, veertig jaar aan registers, per jaar op stalen stellingen, met het handschrift van haar grootmoeder op de oudste en dat van haar vader daarna.

Ze pakte 2003, omdat dat het eerste deel binnen handbereik was.

Ze sloeg november op.

Op zeventien november 2003 had iemand, op de regel van kamer 214, met de hand een naam geschreven die ze niet kende, in zorgvuldige hoofdletters.

ROUSSEL DANIÈLE.

Contant betaald. Eén persoon. Eén nacht.