Danièle Roussel, één nacht

Ze droeg het deel van 2003 onder haar arm naar boven, ging weer naar beneden, kwam terug met 2004. Bij de vierde keer ging ze op de vloer van de opslag zitten, tussen twee stellingen, met de werklamp op een doos, en haalde de registers naar zich toe.

Mehdi vond haar daar om elf uur 's avonds, nadat hij dienst had genomen en had vastgesteld dat de eigenares niet naar huis was gegaan.

Ze was begonnen met het domste te controleren, opnieuw: dat zeventien november 2003 niet gewoon de dag was van een of ander congres dat het hotel had gevuld en een extra kamer rechtvaardigde. Het register zei het tegendeel. Op zeventien november 2003 waren negen van de zesentwintig kamers bezet. Er was geen enkele reden om er nog een bij te zoeken.

Daarna had ze de kassa's bekeken. Een hotelkassa is een eerlijk ding: aan het eind van de dag moeten de ontvangsten overeenkomen met de geleverde diensten, en als dat niet zo is noteert de receptioniste het en scheldt de baas. Ze ging de kassastaten van zeventien november jaar na jaar na. Ze klopten. Vijfennegentig euro meer aan omzet, vijfennegentig euro meer contant, een dienst ertegenover. Niets op aan te merken.

Wat betekende dat haar vader vijfennegentig euro uit zijn eigen zak had gehaald, tweeëntwintig keer, en in zijn eigen kassa had gelegd om een kamer te betalen die hij aan niemand had verhuurd.

— Hebt u gegeten?

— Kijk hier eens naar.

Ze had de delen waaiervormig uitgelegd, elk open op de bladzijde van zeventien november, en overgeschreven wat ze vond op een kladblaadje.

— 2003: Roussel Danièle. 2004: Roussel Julien. 2005: Roussel Élodie. 2006: opnieuw Roussel Danièle. 2007: Tissot Marc. 2008: Roussel Julien. 2009: Tissot Élodie.

— Tissot Élodie?

— Wacht. 2010: Roussel Danièle. 2011: Tissot Marc. 2012: Roussel Julien. 2013: Roussel Noah. 2014: Tissot Élodie. 2015: Roussel Danièle.

Hij was tegenover haar gehurkt gaan zitten.

— Tissot is geen Roussel.

— Nee. Maar Élodie is ook niet elk jaar Élodie Roussel. Kijk: Roussel Élodie in 2005, Tissot Élodie in 2009. Een vrouw die tussen 2005 en 2009 van naam verandert, dat heet een huwelijk.

— Gaat het door?

— Het houdt nooit op. 2016: Roussel Lise. 2017, Tissot Marc. 2018, Roussel Julien. 2019, Roussel Noah. 2020 — die is interessant, in 2020 was het hotel dicht, we zaten in lockdown, en de regel staat er toch. 2021, 2022, 2023, 2024, 2025. Tweeëntwintig regels. Tweeëntwintig keer zeventien november. Tweeëntwintig keer kamer 214.

— En tweeëntwintig keer betaald?

— Contant betaald, voldaan, en de kassa klopt. Mijn vader heeft van zijn leven nooit iets krom gedaan met een kassa.

Ze keek op.

— En tweeëntwintig keer: er heeft niemand in geslapen.

— Hoe weet u dat?

— Omdat het elders staat. Het politieregister vul je alleen in als er iemand slaapt. Voor de gastenkaart heb je een identiteitsbewijs nodig, een adres, een geboortedatum. Er is er geen. Nul kaarten in tweeëntwintig jaar. En in het boek van de huishouding komt de 214 nooit voor op de lijst van de volgende ochtend.

Ze legde haar blaadje terug op haar knieën.

— Dus hij verhuurde een kamer die niet meer bestaat aan mensen die niet kwamen, en betaalde de rekening zelf.

Mehdi zei een tijdje niets. Ergens ver boven liep de goederenlift.

— Weet u wat me stoort, zei hij ten slotte. Niet dat het zich herhaalt. De datum. Zeventien november is dit jaar een maandag. In 2003 was het ook een maandag, dat weet ik niet, maar in 2019 was het een zondag en in 2021 een woensdag. Hij heeft geen dag van de week gekozen. Hij heeft een dag van het jaar gekozen.

Anaïs hoorde precies wat hij zojuist had gezegd.

Ze pakte haar telefoon en controleerde het, want ze nam nooit genoegen met een indruk. Zeventien november 2003: een maandag. Zeventien november 2019: een zondag. Zeventien november 2021: een woensdag. Zeventien november 2020: een dinsdag, midden in de herfstlockdown, hotel gesloten voor publiek, en de regel stond er toch, voldaan, met een kloppende kassa.

Je boekt niet toevallig een dag van het jaar. Een dag van het jaar is een verjaardag, een geboorte, een huwelijk, een begrafenis. Een dag van het jaar is iets wat één keer is gebeurd en niet verschoven kan worden.

— Mijn moeder is in 2011 weggegaan, zei ze langzaam. Ze zijn in 1989 getrouwd. Het is geen van beide.

— Uw grootmoeder?

— Gestorven in januari 1997.

Ze stond op, met stijve knieën, en zette de registers op volgorde terug, want ze was niet in staat een stelling in wanorde achter te laten.

— Er is nog iets, zei ze. Kijk naar de eerste.

Ze gaf hem het deel van 2003, open op de juiste bladzijde. Het handschrift van haar vader stond er, schuin, hard aangedrukt, met de hoofdletters die hij altijd aan gastennamen gaf.

— Danièle Roussel, zei Mehdi.

— De eerste van de lijst. En kijk naar het jaar erna: Julien. Dan Élodie. Dan komt Danièle terug. Dit zijn geen tweeëntwintig mensen, Mehdi. Het zijn steeds dezelfde, die ronddraaien.

Ze telde de verschillende namen op haar vingers, twee keer, om zeker te zijn.

Negen.

Tweeëntwintig nachten, in drieëntwintig jaar, voor negen mensen die nooit waren gekomen, in een kamer die op geen enkele plattegrond meer stond, geboekt door een man die er met niemand over had gesproken en die in maart was gestorven.

En de drieëntwintigste, die van de komende zeventiende november, droeg haar eigen naam.